The Commitments

To “The Commitments” παρουσιάζει την απίθανη σύγκρουση μεταξύ των εργατών του Δουβλίνου και των Αφροαμερικανών μουσικών της σόουλ, και ο Parker κάνει τη συνάντηση των πολιτισμών να τραγουδήσει κυριολεκτικά σε μια πνευματώδη, συναισθηματική και τελικά, γεμάτη ψυχή ταινία.

Μια ιδέα που γεννήθηκε από την οικονομική απελπισία, την πλήξη, την αφέλεια και την αυθάδεια παίρνει πνοή με ένα σετ ντραμς από ενεχυροδανειστήριο, ένα σκουριασμένο σαξόφωνο και ένα πιάνο που είναι λίγο πολύ κλεμμένο: γιατί να μην φτιάξουν μια μπάντα; Γιατί όχι, πράγματι; Μια ομάδα ατημέλητων εφήβων από το Δουβλίνο βρίσκει τον εαυτό της σε μια αίθουσα πρόβας γεμάτη με τα συντρίμμια μιας χρεοκοπημένης επιχείρησης και, παρά αυτό το δυσοίωνο προμήνυμα, προχωράει μπροστά. Τους στηρίζει απόλυτα η αγάπη τους για τη γλυκιά σόουλ μουσική των Οτίς Redding, Wilson Pickett, Aretha Franklin και Jackie Wilson. Τα διαφορετικά επίπεδα ταλέντου συμφιλιώνονται και η μπάντα ξεκινά την παράξενη άνοδό της στην κορυφή της τοπικής μουσικής σκηνής, καθώς ο ήχος των Muscle Shoals τυλίγει τη βόρεια περιοχή του Δουβλίνου ή μήπως είναι το αντίστροφο; Τα αρχικά πειράματα της μπάντας είναι εξαιρετικά απαίσια, αλλά η θρασύτητα και το πάθος, καθώς και μια αναδυόμενη δυναμική μέσα στην ομάδα, κάνουν την πλήρη έλλειψη εμπειρίας των Committments να φαίνεται ένα μικρό εμπόδιο.

Αυτό που βλέπουμε είναι τα αστεία, χαριτωμένα και αληθινά μέλη των Committments, μια ομάδα κυρίως μη επαγγελματιών ηθοποιών που ο Parker επέλεξε σοφά για το χονδροειδές χιούμορ τους και επειδή είδε σε αυτούς μια συναισθηματική εκφραστικότητα που δεν μετριάζεται από την «εκπαίδευση».

Η γκρίζα, φτωχική βόρεια πλευρά του Δουβλίνου ανθίζει με την αφοσίωσή τους στη μουσική τους. Η κοινότητα, αρχικά σκεπτική, ενώνεται καθώς οι Commitments γίνονται “Η” μπάντα τους, μια πηγή υπερηφάνειας σε ένα μέρος όπου η υπερηφάνεια είναι δύσκολο να βρεθεί. Ωστόσο, τα ίδια τα πάθη που ενώνουν τη μπάντα απειλούν συνεχώς να τους χωρίσουν. Αυτή η ένταση κάνει τη μουσική τους εκρηκτική και συναρπαστική, οτιδήποτε άλλο εκτός από μια άλλη οδυνηρή “διασκευή” των επιτευγμάτων των μαύρων από λευκούς.

Ito “The Commitments”, ο Άλαν Πάρκερ δείχνει τη δύναμη της μουσικής να αποκαθιστά και να ενώνει μια ταλαιπωρημένη κοινότητα. Η σόουλ, φαίνεται, είναι τόσο θεραπευτική όσο και καθολική. Η ταινία δεν θα μπορούσε να είναι τόσο υπέροχη αν δεν είχε γυριστεί από παθιασμένους γνώστες της μουσικής. Όταν η μπάντα αρχίζει να ταιριάζει, νιώθουμε ότι ξέρουμε γιατί. Ξέρουμε τι έλειπε και νιώθουμε τις μικρές τους επιφοίτηση, τόσο ενστικτωδώς όσο και διανοητικά. Όταν βρουν το ρυθμό τους, είμαστε σε απόλυτη αρμονία μαζί τους. Το “The Commitments” έχει αυτό που είναι πιο σπάνιο από όλα: έχει ψυχή. Η ψυχή, στην πραγματικότητα, είναι η κυρίαρχη αρχή της ταινίας, το Άγιο Δισκοπότηρο και η νιρβάνα της… Το σενάριο της ταινίας – το οποίο ο Roddy Doyle διασκεύασε από το μυθιστόρημά του μαζί με τους Dick Clement και lan La Frenais – είναι υπέροχα δομημένο. Πρόκειται για μια εξαιρετικά αστεία ταινία, καθώς σχεδόν κάθε σκηνή τελειώνει με μια ατάκα. Ωστόσο, το χιούμορ του Parker είναι οργανικό, καθώς δεν αφήνει ποτέ τα αστεία να επισκιάσουν τους χαρακτήρες ή τη μουσική. Ο Parker διατηρεί την ισορροπία μεταξύ όλων των στοιχείων της ταινίας. Κάθε λεπτομέρεια είναι στο σωστό σημείο. Το καστ είναι μεγάλο, αλλά κάθε χαρακτήρας αναδύεται με ζωντάνια ως ξεχωριστή προσωπικότητα.

Μια ομάδα ταλαντούχων νέων από υποβαθμισμένες γειτονιές του Δουβλίνου, με εμπνευστή του εγχειρήματος τον άνεργο Τζίμι, μοιράζονται το πάθος τους για τη σόουλ μουσική, σε μια χώρα που κανείς δεν την ερμηνεύει.