Την έλεγαν Μαρία

Το 1972 η άσημη 19χρονη ηθοποιός Μαρία Σνάιντερ επιλέγεται από τον σπουδαίο σκηνοθέτη Μπερνάρντο Μπερτολούτσι για να πρωταγωνιστήσει δίπλα στον Μάρλον Μπράντο στο νέο του φιλμ με τίτλο «Το τελευταίο ταγκό στο Παρίσι».

Για την περιβόητη σκηνή του βουτύρου στο «Τελευταίο ταγκό στο Παρίσι» έχουν γραφεί αμέτρητα άρθρα και ρεπορτάζ γύρω από τα επεισοδιακά γυρίσματα του «βιασμού» (με ή χωρίς εισαγωγικά) της Μαρίας Σνάιντερ από τον συμπρωταγωνιστή της ΜάρλονΜπράντο με την σύμφωνη γνώμη του σκηνοθέτη.

Η ταινία που έχει σκηνοθετήσει η Τζεσικά Παλούντ, βοηθός του Μπερτολούτσι στους «Ονειροπόλους», ρίχνει φως στην εν λόγω σκηνή και δεν διστάζει να πάρει θέση. Η Παλούντ δεν βλέπει με θετικό μάτι το παλιό αφεντικό της αλλά ούτε και το ιερό τέρας της υποκριτικής, τον ΜάρλονΜπράντο. Όμως δεν είναι αυτό το θέμα της, ούτε η αποδόμηση μιας μυθικής ταινίας σαν τον «Ταγκό» αφού σε αρκετά σημεία το φιλμ «Την έλεγαν Μαρία» παρουσιάζει την έντονη δημιουργική έκσταση (η σκηνή με τα πραγματικά δάκρυα του Μπράντο, η χημεία του σταρ και της νεαρής ηθοποιού κ.α.) στη διάρκεια των γυρισμάτων.

Κυρίως η σκηνοθέτρια επιχειρεί να ανοίξει την κουβέντα για τα όρια στη σχέση ηθικής και καλλιτεχνικής δημιουργίας με ότι αυτό συνεπάγεται. Ως που μπορεί να φτάσει ένας σκηνοθέτης προκειμένου να δώσει μορφή στο καλλιτεχνικό όραμα του; Και που εντοπίζεται το σημείο μηδέν που δεν μπορεί να καταπατηθεί από κανέναν ακόμη κι αν είναι ο… Θεός ο ίδιος;

Η ταινία δεν στέκει μόνο στο συγκεκριμένο συμβάν αλλά φωτίζει, με τόλμη και σεβασμό, ολόκληρη της διαδρομή μιας ταλαιπωρημένης γυναίκας στο πρόσωπο της οποίας βλέπουμε τα βαθιά σημάδια από τις πρακτικές ενός συστήματος που ευτυχώς έχει περάσει οριστικά (;)στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Γενναία η ερμηνεία της Αναμαρία Βαρτολομέι και αξιόπιστος ως απρόβλεπτος και εκκεντρικός Μπράντο ο Ματ Ντίλον.