June and John

Ο λογιστής τράπεζας Τζον βουλιάζει όλο και περισσότερο σε ένα υπαρξιακό τέλμα από το οποίο θα τον τραβήξει η δυναμική Τζουν που έχει μάθει να ζει ελεύθερα και δίχως κανένα περιορισμό.

Η πρώτη συνάντηση των Τζον και Τζουν έχει γούστο: είναι μια γνήσια ρομαντική συνθήκη που αποκτά υπόσταση όταν οι συρμοί του μετρό τους φέρουν σε απόσταση μιας… ανάσας! Πριν από αυτό το στιγμιότυπο ο Μπεσόν έχει φροντίσει να μας δώσει τη μουντή καθημερινότητα του Τζον με το καταπιεστικό αφεντικό, την υπερπροστατευτική μάνα, το αφιλόξενο Λ.Α. και τα ηρεμιστικά χάπια. Το χρώμα μπαίνει για πρώτη φορά στη ζωή του μοναχικού Τζον όταν η σαρωτική Τζουν τον οδηγήσει στην παραβίαση του καθωσπρεπισμού αλλά και του νόμου, αναγκάζοντας τον να κλέψουν την τράπεζα όπου εργάζεται: από εδώ και πέρα όλα μπαίνουν στην τροχιά ενός εξωφρενικού ονείρου όπου ο έρωτας έχει τον πρώτο λόγο.

Δεν είναι κακό το φιλμ αλλά δεν μπορεί να αξιολογηθεί με αντικειμενικά κριτήρια ρεαλισμού, λόγω της αφέλειας του σεναρίου που δεν ενδιαφέρεται να γίνει ούτε για μια στιγμή πιστευτό. H δράση ρέει λοιπόν σαν μια ωραία ψευδαίσθηση με απλόχερη κωμική διάθεση αλλά και μια μονότονη αισθητική (το εύρημα της κινηματογράφησης μέσω του κινητού τηλεφώνου εξαντλείται γρήγορα) που από ένα σημείο και έπειτα παύει να έχει ενδιαφέρον. Στα συν του φιλμ η χημεία των δύο άγνωστων και φρέσκων πρωταγωνιστών: ειδικά η παρουσία της Ματίλντα Πράις είναι εγγύηση για το ονειρικό πλαίσιο με το οποίο ο Μπεσόν επιδιώκει να ενισχύσει την διδακτική εν πολλοίς ιστορία του.