Λαμπυρίσματα

Η Ιζαμπέλ και ο Ραμόν έχουν χωρίσει εδώ και 15 χρόνια. Οι ζωές τους όλο αυτό τον καιρό θα είχαν πάρει σίγουρα αντίθετες πορείες αν δεν υπήρχε η κόρη τους Μανταλέν. Όταν ο Ραμόν αρρωσταίνει, η Μανταλέν ζητά τη βοήθεια της μητέρα της η οποία έχει ξαναφτιάξει τη ζωή της. Με βαριά καρδιά η Ιζαμπέλ αποφασίζει να τον επισκεφτεί στο σπίτι του αλλά αυτό που αντικρίζει την σοκάρει.

Οι πτυχές του δράματος που αφηγείται η Παλομέρο δεν είναι υπερβολικές ή ανοίκειες. Σε αυτές υπάρχει μια στιβαρή σεναριακή ραχοκοκαλιά (η διερεύνηση των οικογενειακών σχέσεων μέσω ενός απρόσμενου γεγονότος) η οποία μοιάζει να ορίζει τις τύχες των κεντρικών χαρακτήρων.

Η λιτή και χαμηλότονη αφήγηση, έχει βασικό σκοπό να μας οδηγήσει στην καρδιά του ζητήματος: το πέρασμα του χρόνου και οι συνέπειες του είναι στοιχεία που δεν γίνεται να παραμεριστούν στην εξίσωση της ζωής.

Η ειλικρινής προσέγγιση της συγκινητικής ιστορίας εμπεριέχει μεν την απόσταση που γεννά ψυχραιμία και διακριτικό σχολιασμό) αλλά και μια μεγαλοθυμία που δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητη.

Η ψυχική ανάταση που προκύπτει όταν η προβληματική του έργου ανοίγεται στα επιμέρους ζητήματα (η συγχώρεση, το δικαίωμα στη δεύτερη ευκαιρία, οι αποφάσεις ζωής, το σφιχτό δέσιμο παρελθόντος και παρόντος, ο χαμένος χρόνος κ.α.) δημιουργεί ένα εμφατικό ιδεολογικό πλαίσιο αλλά και μια ακαταμάχητη λυρική ομορφιά.

Η σπουδαία ερμηνεία της Πατρίθια Λόπεθ Αρνάιθ στο ρόλο της εσωστρεφούς Ιζαμπέλ τιμήθηκε με το βραβείο ερμηνείας στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν.