Θεϊκό τυρί

Ο 18χρονος Τοντόν απολαμβάνει ανέμελος το καλοκαίρι στο χωριό με τους κολλητούς του ώσπου ένα τραγικό συμβάν, τον υποχρεώνει να αναλάβει τη φροντίδα της μικρής αδελφής του.

Ένα διαφορετικό χρονικό ενηλικίωσης ή μια ηθογραφική δραμεντί; Όπως κι αν δούμε το «Θεϊκό τυρί» η ουσία είναι ότι στα καλοφροντισμένα κάδρα της η νεοφερμένη Λουίζ Κουρβουαζιέ πετυχαίνει να προσδώσει την απαιτούμενη ζωντάνια και τον δέοντα συναισθηματισμό προκειμένου η ιστορία του Τοντόν να γίνει απόλυτα οικεία στο θεατή ώστε να μπορέσει να φτάσει στην επιθυμητή ταύτιση.

Η παρουσία μάλιστα μιας χούφτας νεαρών ερασιτεχνών ηθοποιών στους βασικούς ρόλους κινητοποιεί το μηχανισμό λειτουργίας ενός άφταστου ρεαλισμού που θυμίζει έντονα το σινεμά των αδερφών Νταρντέν αλλά χωρίς να οδηγείται στα εδάφη της πολιτικής καταγγελίας που αρκετά συχνά προσφεύγουν οι πλέον διάσημοι κινηματογραφιστές του Βελγίου.

Η νεαρή γαλλίδα συνάδελφος τους επιλέγει πιο ταπεινούς δρόμους: ένα ανεπαίσθητο love story χωρίς happyend, μια ιστορία εκδίκησης που εκτονώνεται γρήγορα και δίχως περισπούδαστες αναλύσεις, μια κομπίνα (ο ήρωας ονειρεύεται να κερδίσει ένα τοπικό διαγωνισμό τυριού που θα του αποφέρει 30.000 ευρώ) που πέρα από την αγωνιώδη υφή τους διαθέτει αρκετό γέλιο αλλά και συγκίνηση.

Ένα θαυμάσιο φιλμ που χρησιμοποιεί έντεχνα- και έξυπνα- την ελαφρότητα του, προκειμένου να σχολιάσει με δηκτικό ύφος έναν ολόκληρο κόσμο (η αγροτική επαρχία χωρίς παρωπίδες και εύκολα κλισέ) και ταυτόχρονα να υμνήσει την γοητεία της αθωότητας.