A complete unknown

Τα πρώτα μουσικά βήματα του Μπομπ Ντίλαν και η μετατροπή του σε σύμβολο της επαναστατημένης και άκρως πολιτικοποιημένης γενιάς των 60ς.

Η εντυπωσιακή ερμηνεία και κυρίως η μεταμόρφωση του Σαλαμέ σε Ντίλαν (ο νεαρός ηθοποιός τραγουδά ο ίδιος τις επιτυχίες του μουσικού θρύλου) προφανώς και χαράσσει πέρα ως πέρα την επιλεκτική βιογραφία του Μάνγκολντ («Walk the line»). Όμως ο σκηνοθέτης προτιμά να βάζει τα ερωτήματα στη σωστή θέση τους αντί να δώσει τις κατάλληλες απαντήσεις. Όποιος δει το φιλμ δεν θα μάθει φυσικά ποιος πραγματικά ήταν ο Μπομπ Ντίλαν– πώς θα μπορούσε άλλωστε; – ενώ θυμίζουμε ότι ο Τοντ Χέινς επιχείρησε το 2008 με τον κινηματογραφικό γρίφο «I’m not there» να σκαλίσει απλώς τα στοιχεία εκείνα που συνθέτουν την πολύπλευρη προσωπικότητα του τραγουδοποιού. Ο Μάνγκολντ δεν έχει τέτοιες φιλοδοξίες. Αρκείται στην παράθεση γνωστών περιστατικών (η σχέση του Ντίλαν με την Τζόαν Μπάεζ την οποία ερμηνεύει η Μόνικα Μπαρμπάρο, η επιρροή από τη μουσική του Γούντι Γκάθρι, η επεισοδιακή συνεργασία με τον Πιτ Σίγκερ τον οποίο υποδύεται άψογα ο Έντουαρντ Νόρτον κ.α.) και αφήνει τα καλογυρισμένα μουσικά ενσταντανέ να κάνουν την υπόλοιπη δουλειά, σε ένα έργο που δεν είναι η τυπική μουσική βιογραφία αλλά ένα ανήσυχο ταξίδι στις ιδιορρυθμίες- εμμονές ενός απαιτητικού και απροκάλυπτα αλαζόνα καλλιτέχνη.

Η ταινία δεν είναι ούτε αγιογραφία ούτε αντικειμενική άποψη γύρω από το φαινόμενο Ντίλαν. Ο ίδιος μάλιστα ο σταρ είχε άποψη στο σενάριο και προφανώς έκανε τις δικές του προσθαφαιρέσεις στα πλέον προσωπικά γεγονότα που τον αφορούν. Προς τιμήν του δεν έκοψε ούτε τις βρισιές της Μπάεζ («τελικά Μπομπ είσαι μαλάκας») ούτε τις στιγμές που ο εγωκεντρισμός του οργιάζει.