Η θεωρία του σύμπαντος
Η έκπληξη του Φεστιβάλ Βενετίας είναι μια μαυρόασπρη ταινία μυστηρίου στις Ελβετικές Άλπεις, με Χιτσκοκικές επιρροές, μπόλικες δόσεις κβαντικής φυσικής και φόντο ένα τοπίο που σου κόβει την ανάσα…
1962. Σε ένα επιστημονικό συνέδριο κβαντικής φυσικής στις Ελβετικές Άλπεις, ένας νεαρός φοιτητής προσπαθεί να ολοκληρώσει
τη διπλωματική του γύρω από μια προκλητική θεωρία για την ύπαρξη παράλληλων πραγματικοτήτων, ενώ παράξενα φαινόμενα
γύρω του μοιάζουν να την επιβεβαιώνουν: δυσοίωνες φιγούρες, αλλόκοτοι σχηματισμοί νεφών στον ουρανό, ανεξήγητοι θάνατοι και
σωσίες. Οι εντάσεις μεταξύ των επιστημόνων και οι προειδοποιήσεις της αινιγματικής πιανίστριας δεν είναι οι μόνες ενδείξεις που τον
κάνουν να υποψιάζεται ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά.
Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται σε αυτό αινιγματικό, γεμάτο σασπένς φιλμ μυστηρίου, με εμφανείς επιρροές από τον Χίτσκοκ,
αλλά και τον Λιντς και τον Λανγκ. Και, κατά τα λεγόμενα του δημιουργού, και από τον Σπίλμπεργκ και τον Λούκας. «Θέλησα να γυρίσω μια ταινία δασκεδαστική αλλά και παράξενη, που να θυμίζει όνειρο», λέει ο Τιμ Κρούγκερ. «Και να παραπέμπει στο σινεμά άλλων εποχών. Η ‘Θεωρία του σύμπαντος’ ενσωματώνει πολύ διαφορετικά κινηματογραφικά είδη. Είναι μία ταινία για το υποσυνείδητο και τα φαντάσματα της ιστορίας».
Ένας Ιρανός καλεσμένος. Mία μυστηριώδης πιανίστα που γνωρίζει αδιανόητα πολλά. Και ένα κρυφό μυστικό κάτω από το βουνό. Η
θεωρία των πάντων. Ένα κβαντομηχανικό θρίλερ σε μαύρο και άσπρο, που διαδραματίζεται την περίοδου του Ψυχρού Πολέμου, με
ήρωα έναν παρεξηγημένο διδακτορικό φοιτητή που μπλέκεται σε μια μυστηριώδη παγκόσμια ίντριγκα.
Η έκπληξη του Φεστιβάλ Βενετίας είναι ένα φιλόδοξο κινηματογραφικό οικοδόμημα με την αισθητική ενός κλασικού φιλμ νουάρ παλαιάς σχολής, υπέροχη μαυρόασπρη φωτογραφία (ο σκηνοθέτης είναι βραβευμένος διευθυντής φωτογραφίας), εντυπωσιακή ορχηστρική μουσική από τον Diego Ramos Rodriguez, και σεναριακές ανατροπές, που ισορροπεί θαρραλέα μεταξύ κοσμικού θρίλερ και υπερβατικού love story, αποδεικνύοντας ανερυθρίαστα ότι μερικές φορές το στυλ είναι η ουσία.
Η κριτική επιτροπή στις «Νύχτες Πρεμιέρας» απένειμε στον σκηνοθέτη ειδική μνεία «για το εύρος και το κινηματογραφικό του επίτευγμα που απεικονίζει την Ευρώπη μέσα από ένα γραφικό και πολυσυλλεκτικό παρελθόν».
