Heretic

Δύο κοπέλες ιεραπόστολοι της εκκλησίας των μορμόνων ψάχνουν να βρουν άτομα για προσηλυτισμό. Κάνουν το μοιραίο λάθος όμως να χτυπήσουν την πόρτα του κυρίου Ριντ, ο οποίος έχει μεγαλύτερο ίσως από το φυσιολογικό  ενδιαφέρον για τον θεάρεστο ρόλο των απανταχού θρησκειών.

Αφού εγκλωβίζονται στο σπίτι του παράξενου μεσήλικα με τα τρομακτικά γυαλιά και τις αμέτρητες ιδιορρυθμίες (οι χρονοδιακόπτες που σβήνουν τα φώτα, η γεωμετρική δυσαρμονία του σπιτιού, το ιερό για τις προσευχές-τελετές, η παρουσία μετάλλων που σβήνουν τα σήματα της κινητής τηλεφωνίας κλπ) οι δύο κοπέλες πρέπει να σκεφτούν συνετά και έξυπνα αν θέλουν να φύγουν ζωντανές από εκεί. Το νοητικό παιχνίδι που ακολουθεί δεν στερείται φυσικά σασπένς και υποψία… μακελειού (όλα δείχνουν ότι ο ευγενέστατος οικοδεσπότης διαθέτει το προφίλ ενός σίριαλ κίλερ με ισχυρό εγώ και υψηλή ευφυία) αλλά οι συνδημιουργοί του «Heretic», φροντίζουν και την παραμικρή λεπτομέρεια ώστε να μην μετατραπεί σε ένα φτηνό και τετριμμένο σπλάτερ που όλοι έχουμε ξαναδεί.

Το «Heretic» διαθέτει στυλ, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, αμείωτη αγωνία, τρομερές ερμηνείες (ξεχωρίζει φυσικά ο Χιου Γκραντ που εισχωρεί με παροιμιώδη άνεση κάτω από την επιφάνεια του καθώσπρεπει και αινιγματικού ήρωα του) και κυρίως, μια στιβαρή ιστορία που πατάει στις «αδιαμφισβήτητες αλήθειες» των θρησκειών, προκειμένου να αναπτύξει τη δική του θεωρία ως προς τους θρησκευτικούς μηχανισμούς που ελέγχει και χειραγωγεί τις μάζες. Μας τα χαλάει κάπως στο τέλος με την άγαρμπη και κάπως διφορούμενη λύση αλλά και πάλι αυτός δεν είναι λόγος για να μην δει κάποιος το φιλμ. Ειδικά αν ο θεατής είναι φαν των θρίλερ, τότε να είναι βέβαιος ότι θα περάσει ακόμη καλύτερα.