«Μια Γυναικεία Φιγούρα με Κόκκινη και Μοβ Φορεσιά»: Αποκαλύφθηκε η νέα τοιχογραφία της Στέγης

Το Ίδρυμα Ωνάση συνεχίζει να στηρίζει Έλληνες δημιουργούς και να μεταμορφώνει τον δημόσιο χώρο της πόλης. Οι συναντήσεις με σύγχρονους Έλληνες καλλιτέχνες ομορφαίνουν το αστικό τοπίο της Αθήνας, τους τοίχους των πολυκατοικιών της. Μετά το «Φιλί» του Ηλία Παπαηλιάκη στην πλατεία Αυδή στο Μεταξουργείο, το «Κύμα/Νεύμα» της Σοφίας Στεβή στην πλατεία Μαβίλη, το “She Who Protects” του Αριστείδη Λάππα στην Ομόνοια, την in situ εγκατάσταση από νέον «Το Φυλαχτό όλων των Όντων» του Άγγελου Πλέσσα στην Πατησίων και τη χρυσή «Σταγόνα της Γνώσης» της Νικομάχης Καρακωστάνογλου που αιωρείται στον Νέο Κόσμο, η αρχιτέκτονας και ζωγράφος Ελένη Ψυλλάκη δημιουργεί στη γειτονιά της Στέγης, στην οδό Λαγουμιτζή 42, μια τοιχογραφία που φιλοδοξεί να γίνει σύντομα το νέο ινσταγκραμικό τοπόσημο της Αθήνας.

Το έργο «Μια Γυναικεία Φιγούρα με Κόκκινη και Μοβ Φορεσιά» αναπαριστά τη σχηματοποιημένη φιγούρα μιας γυναίκας σε έναν αρχαίο κρητικό ελαιώνα. Η γυναίκα υψώνει τα χέρια στον αττικό ουρανό σε μια προσπάθεια να αγκαλιάσει τα σύννεφα και να παίξει με τις σκιές τους. Παραπέμποντας στις θεές με τα υψωμένα χέρια σε στάση ικεσίας που εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου, η αστική θεά της Ψυλλάκη στέκει αγέρωχη και επιβλητική, σαν φύλακας της γειτονιάς, διώχνοντας την αρνητική ενέργεια και εξάπτοντας τη φαντασία μας. Βασικό θέμα στη ζωγραφική της είναι η αναζήτηση της αρμονίας και της ισορροπίας –πνευματικής και ψυχικής– σε έναν ανισόρροπο κόσμο. Ζωγραφίζει με ακρυλικά χρώματα σιλουέτες και μορφές αγγείων σε γήινους τόνους και, επηρεασμένη από το design και τη διακόσμηση, δημιουργεί εικόνες που σε κάνουν να νιώθεις οικεία. Για άλλη μια φορά ο πολιτισμός βγαίνει από τη Στέγη και διατρέχει την πόλη. Βάζει χρώμα στους τοίχους της και αγκαλιάζει το αστικό τοπίο.

Η εικαστικός Ελένη Ψυλλάκη αναφέρει «Όταν ξεκίνησα να δουλεύω πάνω στην έννοια του αγγείου, ενός δοχείου που μπορεί να εμπεριέχει μέσα του ένα αγαθό, υλικό ή άυλο, δεν άργησα να συνειδητοποιήσω τον (προφανή) συσχετισμό του με αυτόν της ανθρώπινης φύσης ως ένα σώμα που φιλοξενεί (συν)αισθήματα, αξίες και εμπειρίες. Η γυναικεία φιγούρα που κοσμεί τον τοίχο της πολυκατοικίας προτάσσει τα χέρια της στον ουρανό, καλεί την κοσμική ενέργεια, τη δέχεται μέσα της μέσα από τα ανοίγματα του αγγείου-σώματος που βρίσκονται στο νοητό κεφάλι και στα χέρια, τη μετουσιώνει και την επιστρέφει στη γη μέσα από τα ανοίγματα στα πόδια της. Ο ρόλος της είναι ισορροπητικός, προστατευτικός, αλλά συνάμα αυστηρός, με ξεκάθαρα όρια. Μια Μητέρα που αποτελεί σημείο αναφοράς αλλά και γείωσης για το αποπροσανατολισμένο Παιδί του 21ου αιώνα».

Η χρωματική της παλέτα διαπνέεται από ισορροπημένους γήινους τόνους εμπνευσμένους από τον τόπο καταγωγής της, την Κρήτη. Οι φόρμες της, από την άλλη, είναι αυστηρές και ελάχιστες και έχουν τις ρίζες τους στην αφαίρεση, όπου κάθε πλεονάζουσα πληροφορία ή λεπτομέρεια εξαλείφεται, εμπλουτίζοντας τα έργα με μια δωρική ποιότητα. Οι πίνακες και τα έργα της σε χαρτί κατοικούνται από διάφορες αναπαραστάσεις αγγείων, τόσο ιστορικών όσο και φανταστικών. Παρά το περιγραφικό τους περίγραμμα, οι μορφές θεωρούνται ένας επίπεδος χώρος που μπορεί να περικλείει νόημα.