Το θηρίο

Η ερωτική ιστορία της Γκαμπριέλ και του Λουί, αν και δεν ολοκληρώνεται ποτέ, κρατά καλά στο πέρασμα των αιώνων καθώς παρακολουθούμε τους πιο σημαντικούς σταθμούς της στα έτη 1910, 2014 και 2044.

Είναι προφανές ότι σε σχέση με το πρωτότυπο υλικό (η νουβέλα του Χένρι Τζέιμς «Το θηρίο της ζούγκλας» γράφτηκε το 1903) ο γάλλος σκηνοθέτης Μπερτράν Μπονελό («Saint Laurent: Η Χρυσή Εποχή», «Ο πορνογράφος») έχει κρατήσει ελάχιστα. Η ερωτική ιστορία και η διαρκής ματαίωση- αναβολή της ολοκλήρωσης της, είναι το πρόσχημα για τον Μπονελό προκειμένου να φτιάξει ένα ιδιότυπο timeline όπου η υπαρξιακή αγωνία για το μέλλον της ανθρωπότητας «κουμπώνει» υποδειγματικά με την ανικανότητα για αγάπη. Ανάμεσα στο δίπτυχο ο Μπονελό έχει σφηνώσει άλλοτε με εντυπωσιακό τρόπο (η παιχνιδιάρικη αφήγηση με τα κινηματογραφικά εφέ, η χρήση των φωτογραφιών του πλημμυρισμένου Παρισιού το 1910 κ.α.) κι άλλοτε με φλυαρία (προαιώνιες οι αμαρτίες του γαλλικού σινεμά…), τις διαχρονικές ιδέες του.

Αναπόφευκτα άνισο αλλά απέραντα ελκυστικό χάρη στην ερωτική μυσταγωγία και την αύρα παραδοξότητας που το περιβάλλει, το εγκεφαλικό φιλμ του Μπονελό καταπιάνεται αποτελεσματικά με θέματα πρωταρχικής σημασίας για την εποχή (τεχνητή νοημοσύνη, η αγωνία της επόμενης μέρας, αποξένωση κλπ) μπολιασμένα από το στοιχείο του καταραμένου, ατελέσφορου έρωτα που ταυτίζεται με την τρομακτική εποχή του αφανισμού των συναισθημάτων.

Όλες οι απαντήσεις στα βασανιστικά ερωτήματα του φιλόδοξου σεναρίου συνδέονται απαρέγκλιτα με την ταυτότητα του θηρίου.