Στη Σκιά του Λούσια, του Νίκου Χουλιαρά στο Από Μηχανής Θέατρο
Προσθήκη ως αγαπημένη πηγήΟ Λούσιας του Νίκου Χουλιαρά ζωντανεύει μέσα από τις φιγούρες των έργων του στην παράσταση «Στη Σκιά του Λούσια» που έρχεται, για δεύτερη χρονιά, στο Από Μηχανής Θέατρο, σε σκηνοθεσία Ρηνιώς Κυριαζή.
Μετά τη θερμή υποδοχή κοινού και κριτικών όταν πρωτοπαρουσιάστηκε τον Μάιο-Ιούνιο του 2024 στο Θέατρο Θησείον, η παράσταση στη «Στη Σκιά του Λούσια» της Ρηνιώς Κυριαζή έρχεται για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο Από Μηχανής από τις 11 Νοεμβρίου.
Ένα παράξενο θέατρο σκιών φτιαγμένο από τις φιγούρες των έργων του Νίκου Χουλιαρά ζωντανεύει το μυθιστόρημά του, «Ο Λούσιας». Μέσα από τη ζωγραφική του ξεπηδούν οι ήρωες του. Ο Λούσιας καθρεφτίζεται στον μπερντέ, διπλασιάζεται και πολλαπλασιάζεται. Στα νερά της λίμνης αντανακλούν οι σκιές μιας παραμορφωμένης πραγματικότητας.
Η σκληρότητα και η υποκρισία φανερώνεται μέσα από ένα παιδί – καθρέφτη.
Το απολωλός, ο λωλός της πόλης, ο αδύναμος στα μυαλά, ο αλαφροΐσκιωτος απομένει να μάς θυμίσει την τρυφερότητα.
…κλεισμένος μες στα μαύρα περιγράμματα του πρώτου ανθρώπου ή του Καραγκιόζη…
Λίγα λόγια για την παράσταση
Το έργο του Νίκου Χουλιαρά είναι ένας κόσμος ολόκληρος. Ζωγράφος, συγγραφέας, ποιητής και μουσικός δημιουργεί ένα μαγικό, σκοτεινό, προσωπικό σύμπαν. Έναν τόπο που συνομιλεί με τη μνήμη, την ομορφιά, την πληγή. Η εικαστικός Σοφία Χουλιαρά (η κόρη του Νίκου) δημιουργεί μορφές, τοπία και περιβάλλοντα που ξεπηδούν από τα έργα του – φιγούρες και καλύβες ενός παράξενου θεάτρου σκιών. Ο Λούσιας καθρεφτίζεται σε ένα παράθυρο – μπερντέ, παίρνει μορφή από τη Ρηνιώ Κυριαζή που συνομιλεί με τη χάρτινη, δισδιάστατη μορφή του, που εμψυχώνει ο Άθως Δανέλλης. Η μουσική του Νίκου Βελιώτη διαστέλλει τον χρόνο και τον χώρο, ενώνει ή διασπά τα κομμάτια. Οι φωτισμοί της Στέβης Κουτσοθανάση μεγαλώνουν τις αντιθέσεις ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι.
«Ο Χουλιαράς αρέσκεται να βάζει κωμικές φιγούρες στη ζωγραφική του καθώς και τη δική του που τη σαρκάζει, τη γελοιοποιεί, τη συμπιέζει, την κάνει γκροτέσκα, της αφαιρεί την ύλη και εν τέλει την κάνει σκιά. Μια σκιά άλλοτε καθηλωμένη κάτω από το φως της σελήνης, άλλοτε να γλιστράει πάνω σε επικλινή εδάφη, σε τοίχους, σε ταβάνια, άλλοτε να τρέχει με προτεταμένα τα χέρια όπως κάνουν τα παιδάκια για να προφυλαχτούν όταν τα κυνηγούν μέσα στη νύχτα. Μαύρες φιγούρες που δεν διακρίνεις χαρακτηριστικά, σαν να είναι πίσω από μπερντέδες και να κρυφοκοιτάζουν ή κρυφομιλούν ή συνωμοτούν, ποιος ξέρει. Δεν γνωρίζεις αν είναι δυο σκιές ή δυο φιγούρες, είναι ένα και το αυτό και κάπου στην άκρη βάζει να προπορεύεται ένα ζώο ακαθόριστο. Να είναι άραγε το ζώο που περιέχουμε;
Λούσιας: Μπορεί να ’μαι κανένας άλλος και να μην το ξέρω…»
