Κάθε πέρυσι και καλύτερα

Δύο καταχρεωμένοι απατεωνίσκοι γίνονται μέλη μιας ακτιβιστικής οργάνωσης προκειμένου να τρώνε και να πίνουν τσάμπα. Όμως δεν τους αρκεί μόνο αυτό καθώς βρίσκουν τρόπο για να ξεφορτωθούν τα χρέη τους χάρη στις δυναμικές κινητοποιήσεις των «συντρόφων» τους.

Το 2011 οι «Άθικτοι» έκαναν το μπαμ στα ταμεία (πάνω από 20 εκατομμύρια θεατές στη Γαλλία) χάρη στην ικανότητα τους να περιγράψουν με κωμικό και ενίοτε απολαυστικό τρόπο την δραματική συνάντηση δύο αντρών που δεν είχαν τίποτε κοινό και τελικά γίνονται φίλοι.

Η βασική ιδέα υπάρχει κι εδώ παραλλαγμένη φυσικά, καθώς οι δύο εγωπαθείς ήρωες έρχονται σε επαφή με τους «κατάπτυστους» ακτιβιστές οι οποίοι αντιπροσωπεύουν όσα σιχαίνονται. Η οικολογική συνείδηση κόντρα στον ανεξέλεγκτο και αβασάνιστο καταναλωτισμό δεν θα έπρεπε καν να μπαίνει ως δίλημμα επιλογής ή στάσης ζωής.

Όμως χρησιμεύει στο σκηνοθετικό δίδυμο προκειμένου να σχολιάσει κριτικά ένα σχήμα που μπορεί να λειτουργείκωμικά αλλά όταν επιχειρεί η εν λόγω κριτική να πάει πιο βαθιά, τότε χάνεται όχι μόνο το μέτρο αλλά και η έμπνευση. Κάποια αστεία που αρχικά είχαν γούστο ή έβγαζαν λίγο γέλιο στο πρώτο μέρος του φιλμ, στην πορεία και με τις συνεχείς επαναλήψεις μοιάζουν να κινούνται στα ρηχά με απλοϊκά μηνύματα που δεν αφορούν κανέναν.