Τα μυαλά που κουβαλάς 2 (μεταγλωττισμένη)

Η 13χρονη πλέον Ράιλι έχει να αντιμετωπίσει διάφορα πρωτόγνωρα αισθήματα που φέρνει η εφηβεία, μαζί με ένα σύνολο από σκληρέςηθικές δοκιμασίες που την φέρνουν στα πρόθυρα νευρικής κρίσης.

Αν και άργησε μια δεκαετία το σίκουελ του «Τα μυαλά που κουβαλάς»κατάφερε να μπει για τα καλά στο κλίμα της ταινίας του 2015, μεταφέροντας μάλιστα την πλοκή μόλις μια διετίαμετά από τα γεγονότα εκείνου του φιλμ. Τότε ήταν η 11χρονη Ράιλι που βίωνε το δράμα μιας υποχρεωτικής μετακόμισης στο «φασαριόζικο Σαν Φρανσίσκο», τώρα είναι και πάλι μια μετακόμιση (των δύο φίλων της αυτή τη φορά) που φέρνει την 13χρονη πιτσιρίκα στα πρόθυρα της κατάθλιψης.

Θα μπορούσε ίσως να βρεθεί μια πιο πρωτότυπη ιδέα για να μας παρουσιάσει τον τρόμο της εφηβείας που απειλεί την ηρωίδα. Ακόμη κι έτσι πάντως, υπάρχει η συνέπεια στην παράθεση των συμβάντων (το πρώτο φλερτ, η απώλεια, η φιλία, το ζήτημα της αποδοχής, η ανάγκη να ανήκεις σε μια δημοφιλή παρέα κ.ο.κ.) που οδηγεί τους φωστήρες της Pixarστην απόφαση να σχεδιάσουν τη νέα Ράιλι ως ένα ανασφαλές και μελαγχολικό κορίτσι που δεν αισθάνεται και τόσο καλά με το νέο της εαυτό.

Στο καινούργιο φιλμ η σαρωτική εφηβεία έρχεται με την ορμή του Άγχους αλλά και την αδεξιότητα που πηγάζει από την Ζήλεια, την Ντροπή και την Βαρεμάρα. Όλα αυτά τα νέα αισθήματα θα παλέψουν με την παλιά φρουρά της Χαράς,της Λύπης, του Θυμού, του Φόβου και της Αηδίας, που εδώ και χρόνια διευθύνουν τη συμπεριφορά της Ράιλι.

Η νέα ταινία μπορεί να μην φτάνει στο υψηλής ποιότητας και φαντασίας συναισθηματικό πλούτο του φιλμ του 2015 αλλά έχει και πάλι στιγμιότυπα που θα σας κάνουν να κρατάτε την ανάσα σας από τα γέλια -αυτή η υπέροχη Νοσταλγία…- καθώς και σκηνές όπου το δάκρυ βγαίνει αβίαστα (η ενηλικίωση όχι μόνο για την 13χρονη ηρωίδα αλλά και για την αφελή Χαρά που καταλαβαίνει ότι θα έχει όλο και πιο σύντομο ρόλο στη ζωή της Ράιλι)και με ισχυρό αντίκτυπο στο φιλμ.

Κάποιος εύκολος και αχρείαστος διδακτισμός θα μπορούσε να λείπει από το σενάριο που σε κάποια στιγμή γίνεται αρκετά δραματικό, όμως ποιος μπορεί να κατηγορήσει τους ιθύνοντες της Pixar για αυτό;