Ο τελευταίος των ανθρώπων

Ένας ηλικιωμένος θυρωρός αναγκάζεται να αντιμετωπίσει την περιφρόνηση των φίλων του, των γειτόνων του και της κοινωνίας μετά την απόλυση του από την αξιόλογη δουλειά του σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο.

Η πυκνότητα, η ελάχιστη εναπόθεση σε μεσότιτλους (άρα διάλογο) και η πλαστικότητα των ιστορικά και μόνο πρώιμων αυτών δημιουργιών, σημειώνουν την εκφραστική ακμή του βωβού και την πιστοποίηση πως ο Μούρναου προλόγιζε την μέγιστη αισθητική κατάθεση που θα ερχόταν στην επόμενη, πρώτη του, χολιγουντιανή χρονιά.

Το «Ο Τελευταίος των Ανθρώπων» είναι γνωστό για δύο πράγματα: τη σχεδόν απουσία του κειμένου, με αποτέλεσμα μια αφηγηματική ρευστότητα που δεν είχε προηγουμένως εμφανιστεί στον βωβό κινηματογράφο, και την εξαιρετική κίνηση της κάμερας από τον μάγο Karl Freund, του οποίου οι συνεισφορές ήταν τόσο εκπληκτικές που ο ίδιος και ο Murnau μετά από αυτό φλερτάρονται στενά από το Χόλιγουντ.

Η πρώτη «dolly» (μια συσκευή που επιτρέπει σε μια κάμερα να κινείται κατά τη διάρκεια μιας λήψης) δημιουργήθηκε για αυτήν την ταινία. Το συνεργείο το κατάφερε αυτό χάρη σε ένα καροτσάκι μωρού.