Φρίμοντ

Η Ντόνια εργάζεται σε μια κινέζικη οικογενειακή επιχείρηση   που φτιάχνει τυχερά μπισκότα (fortunecookies) στο Φρίμοντ, μια μικρή πόλη που βρίσκεται ανάμεσα στο Σαν Φρανσίσκο και στο Σαν Χοσέ. Έχοντας μόλις λίγους μήνες στις ΗΠΑ, η νεαρή κοπέλα από το Αφγανιστάν που στο παρελθόν είχε δουλέψει ως διερμηνέας του αμερικανικού στρατού στην Καμπούλ, δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στη νέα της καθημερινότητα.

Η αίσθηση μιας ονειρώδους περιπλάνησης σε έναν τόπο όχι ακριβώς αφιλόξενο (οι ΗΠΑ των νοτιοδυτικών πολιτειών) αλλά σίγουρο άχρωμο και άγευστο, χαράζει το φιλμ του Τζαλαλί. Στο κέντρο των στατικών, ασπρόμαυρων πλάνων του ιρανικής καταγωγής σκηνοθέτη στέκει η μοναχική Ντόνια με το ανέκφραστο βλέμμα.

Μια αδιόρατη μελαγχολία συνδυαζόμενη με ένα σκαμπρόζικο ύφος συνοδεύει την ηρωίδα στην επανάληψη μιας μονότονης καθημερινότητας που νοστιμίζει μόνο από την γλυκιά γεύση των μπισκότων. Ενίοτε, η μονοτονία αυτή σπάει από μια απρόσμενη χιουμοριστική πινελιά ή ένα αναπάντεχο τραγικό γεγονός. Στο «Φρίμοντ» συμβαίνουν ελάχιστα αλλά κρύβονται τόσα πολλά. Το σύνθημα για την αλλαγή ταχύτητας στην πλοκή ή την μετατόπιση της ανθρωποκεντρικής ματιάς του σκηνοθέτη σε πιο δηκτικά ή απαιτητικά ιδεογράμματα, δίνεται μέσα από τις λυρικές νότες του συνθέτη  Μαχμούντ Σρίκερ που δένουν τις σεκάνς του φιλμ, σε ένα από τα κορυφαία σάουντρακ της χρονιάς.

Οι απολαυστικές συνεδρίες της ηρωίδας με τον ψυχαναλυτή της, οι στωικοί στοχασμοί και οι αφοπλιστικές σκέψεις, τα αιφνίδια σκετς που γεφυρώνουν απρόσμενα τους δύο ξένους πολιτισμούς και κυρίως το ορθάνοιχτο, σπαραχτικό σχεδόν βλέμμα προς τις ενοχές του μαρτυρικού παρελθόντος με την προσμονή της ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον (καμιά σχέση με το κάλπικο αμερικανικό όνειρο), κάνουν το φιλμ να θυμίζει μεν το σινεμά του Τζάρμους αλλά και να μην μοιάζει με τίποτα από ότι έχουμε δει ως τώρα στο σινεμά, στο πεδίο της αναζήτησης νέας ταυτότητας σε ένα ξένο κόσμο.