Η θηλειά

Δύο νεαροί, ο Μπράντον Σο και ο Φίλιπ Μόργκαν, στραγγαλίζουν τον πρώην συμμαθητή τους, Ντέιβιντ, στο διαμέρισμά τους στο Μανχάταν. Διαπράττουν το ανατριχιαστικό έγκλημα ως διανοητική άσκηση: Θέλουν να αποδείξουν την «ανωτερότητά» τους διαπράττοντας τον «τέλειο φόνο» και μετά να το γιορτάσουν στον ίδιο χώρο με ένα δείπνο, που όμως δεν θα πάει καθόλου όπως θα ήθελαν…

Η ταινία είναι ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ και φημίζεται για το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης τη μόνταρε με τέτοιο τρόπο ώστε ο θεατής να έχει την εντύπωση πως παρακολουθεί ένα συνεχές πλάνο (στην πραγματκότητα αποτελείται από δεκάλεπτα μονοπλάνα, λόγω των τεχνικών περιορισμών της εποχής). Πρόκειται για μια από τις πιο πειραματικές ταινίες του σκηνοθέτη, ενώ η ιστορία βασίζεται σε πραγματική δολοφονία, στην περίφημη υπόθεση Leopold και Loeb. Θεωρείται σημείο αναφοράς στον παγκόσμιο κινηματογράφο και ήταν επίσης υποψήφια για Όσκαρ καλύτερης καλλιτεχνικής διεύθυνσης.

Ο Χίτσκοκ σχεδίασε και χορογράφησε σχολαστικά κάθε κίνηση της κάμερας και των ηθοποιών, αφού το Η Θηλειά διαδραματίζεται σε πραγματικό χρόνο μέσα σε ένα διαμέρισμα, στο ίδιο μέρος όπου οι δολοφόνοι έκρυψαν το πτώμα και κάλεσαν σε δείπνο τους φίλους και την οικογένεια του θύματος. Η κάμερα βυθίζει τον θεατή σχεδόν ως συνένοχο σε αυτό το διαταραγμένο σκηνικό και αναδεικνύει τον αριστοτεχνικό έλεγχο του Χίτσκοκ στον χώρο, την κίνηση και την ύψιστη κινηματογραφική ένταση.

Η μαεστρία του Χίτσκοκ ενισχύεται από την κινηματογράφηση, με τον έντονο φωτισμό του διαμερίσματος και τα κοντινά πλάνα να προσδίδουν στο σκηνικό μια δυσοίωνη, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα καθώς η νύχτα εξελίσσεται, αλλά και από τη στοιχειωτική μουσική επένδυση, με το χαρακτηριστικό κομμάτι του Φρανσίς Πουλένκ να δίνει τον τόνο, αποτυπώνοντας τον υποβόσκοντα τρόμο. Η Θηλειά παραμένει μια ανησυχητικά διαχρονική μελέτη του αμοραλισμού, και έχει εδραιώσει τη φήμη της ως ένα από τα πιο καινοτόμα και ολοκληρωμένα έργα του μαιτρ.