Γκάρφιλντ: Γάτος με πέταλα (μεταγλωττισμένη)

Ο Γκάρφιλντ έχει φτιάξει μια χαρά το πρόγραμμα του χάρη στην ανοχή του Τζον, την φιλοτιμία του σκύλου Όντι και τη δική του εγωπάθεια. Όλα τα καλά όμως ως γνωστόν έχουν κάποια στιγμή κι ένα τέλος. Στην περίπτωση του τροφαντού τιγρέ γάτου η σκληρή ανατροπή έρχεται με τη μορφή μιας απρόσμενης απαγωγής.

Το διασκεδαστικό αλλά όχι και τόσο πρωτότυπο animation του Μαρκ Ντίνταλ πετυχαίνει να είναι πιστό στην κοσμοθεωρία του εγωπαθή γάτου που σκέφτεται μόνο την κοιλιά του, δίνοντας ταυτόχρονα το ψυχογράφημα του με βάση μια τραυματική ιστορία που έρχεται από το παρελθόν και σχετίζεται με την βρεφική ηλικία του.

Η εξήγηση για την κυνική συμπεριφορά και το μπλαζέ ύφος του κατοικίδιου γάτου που μισεί τις Δευτέρες (τότε τον μπανιαρίζει ο Τζον ή τον πηγαίνει στον κτηνίατρο) και λατρεύει τα λαζάνια, δίνεται με μια απέραντα τρυφερή ιστορία που αφορά στην πρώτη συνάντηση του με τον μοναχικό Τζον.

Το υπόλοιπο φιλμ πάντως είναι αφοσιωμένο στην ξεκαρδιστική κωμωδία (που χτίζεται ολοκληρωτικά μέσω της καπατσοσύνης του ήρωα να την βγάζει πάντα καθαρή σε ότι αναποδιά του συμβαίνει) και στην καθαρόαιμη περιπέτεια που αντλεί έμπνευση από κορυφαία heist movies, χωρίς να λείπουν και τα πιο …σκληρά σινεφιλικά αστεία σαν εκείνο («Ντάνιελ Ντέι Πόσουμ») που αναφέρεται στην ερμηνευτική δεινότητα του Ντάνιελ Ντέι Λιούις.