Για πάντα νέοι

Στα μέσα της δεκαετίας του 80, μια χούφτα νεαρών κυνηγούν με πάθος το όνειρο τους που είναι να γίνουν δεκτοί στην περίφημη σχολή του Πατρίς Σερό.

Η κυρίως ηθοποιός και κατά περίσταση σκηνοθέτρια (έχει κάνει 8 ταινίες αλλά και τηλεοπτικές σειρές) Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι, υπογράφει την καλύτερη ταινία της μέχρι τώρα καριέρας της. Μια μελαγχολική αλλά και κατά διαστήματα συναρπαστική ταινία που μας μεταφέρει στη δεκαετία του 80 για να μας θυμίσει το αέρα αισιοδοξίας και ελευθερίας που φυσούσε σε όλα σχεδόν τα επίπεδα (πολιτική, τέχνες κ.α.).

Με αυθορμητισμό που συνεπαίρνει και μια συνεπή αφήγηση που αποφεύγει τις κακοτοπιές του εξεζητημένου ή του περιττού, η σκηνοθέτρια μας καλεί στην περιπλάνηση της σε εκείνα τα χρόνια. Έχοντας φοιτήσει και η ίδια στη θρυλική σχολή «Les Amandiers» του Παρισιού που ίδρυσε ο Σερό, θυμάται την τολμηρή σαγήνη της νιότης που χάριζε υπεράνθρωπη σχεδόν δύναμη στους φερέλπιδες ηθοποιούς που ονειρεύτηκαν σε κάποια στιγμή της ζωής τους πως είναι μικροί, αθάνατοι θεοί.

Η Τεντέσκι δεν διστάζει να καταγράψει με λεπτομέρεια εκείνη τη σαγήνη. Συλλέγει πρόσωπα, μνήμες, εικόνες, περιπέτειες, αστεία γεγονότα και κυρίως ζεστασιά από εκείνη την εποχή, την οποία όμως ούτε εξιδανικεύει ούτε την απομυθοποιεί. Την καταγράφει με ειλικρίνεια και μια ελαφρά νοσταλγία προκειμένου να αποτυπώσει το προσωπικό βίωμα αλλά και την ακαταμάχητη αισιοδοξία της νεότητας. Παράλληλα δίνει το δικό της ορισμό στο τι εστί «ηθοποιία».

Ο σίγουρος δρόμος προς τη αθανασία, τη δημοφιλία, την επιτυχία, τη σωτηρία, την αυτοκαταστροφή ή την επιβίωση (κάθε πρωταγωνιστής του φιλμ έχει το δικό του κίνητρο για να γίνει ηθοποιός) δεν είναι ούτε πάντα ο ίδιος ούτε φυσικά στρωμένος με ροδοπέταλα.