Χορεύοντας με τον Μπέκετ
Προσθήκη ως αγαπημένη πηγήΗ βιογραφία για τον ογκόλιθο της παγκόσμιας λογοτεχνίας είναι εμπνευσμένη από το κορυφαίο έργο του Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό».
Ο Σάμιουελ Μπέκετ νιώθει συντετριμμένος για την κατάκτηση του βραβείου Νόμπελ το 1969 και βρίσκει την αφορμή για να πραγματοποιήσει ένα ταξίδι στο παρελθόν και να «ξαναβρεί» τις γυναίκες της ζωής του, με συνοδοιπόρο τον άλλο του εαυτό!
Περιμένοντας τον Σάμιουελ ΜπέκετΟ Μπέκετ δεν ήταν μόνο ο συναρπαστικός αφηγητής της ανθρώπινης ιλαροτραγωδίας όπως φαίνεται στα εμβληματικά του έργα «Περιμένοντας τον Γκοντό», «Το τέλος του παιχνιδιού» κλπ.
Στην πρωτότυπη βιογραφία του Τζέιμς Μαρς, η ιστορία του ιρλανδού λογοτέχνη παρουσιάζεται μέσα από μια σειρά αποσπασματικών γεγονότων που σημαδεύονται από την παρουσία των γυναικών οι οποίες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη ζωή του. Το κομβικό σημείο όμως για να γίνει τούτη η βιογραφία μια διαφορετική και ενίοτε συναρπαστική ματιά πάνω στα ήδη γνωστά πεδία δράσης του ιρλανδού λογοτέχνη αφορά στην επίκληση μιας σουρεαλιστικής συνθήκης, σαν αυτή που χρησιμοποιεί και ο ίδιος ο Μπέκετ στον «Γκοντό».
Η συνομιλία των δύο Μπέκετ στον άχρονο και απροσδιόριστο τόπο («εκεί που είμαστε προορισμένοι όλοι να φτάσουμε κάποτε» λέει ο λογοτέχνης στην βρετανίδα Μπάρμπαρα που δηλώνει τον ενθουσιασμό της για το έργο του και τον ρωτάει ποιο είναι αυτό το μέρος τέλος πάντων που περιγράφει) δίνει το ερέθισμα στον σκηνοθέτη για να ξετυλίξει μια συρραφή από συναισθηματικά, νοητικά και κυρίως αφοπλιστικά συμβάντα που επέδρασαν στην ψυχοσύνθεση του βαθιά ενοχικού στις σχέσεις του με τις γυναίκες καλλιτέχνη.
Η περιπέτεια με την Λουτσία, την κόρη του Τζόις. Το ευτυχές συναπάντημα με την γαλλίδα Σουζάν, τη σύντροφο του σε όλη τη διαδρομή της ζωής του. Η ερωτική παρένθεση της Μπάρμπαρα. Η αυταρχική φιγούρα της μητέρας. Όμως ο Μαρς δεν στέκει μόνο στο κεφάλαιο Γυναίκα, παρότι η συγκεκριμένη επιλογή τον βοηθά να ξετυλίξει μια απροσδόκητα αισθαντική και τρυφερή ιστορία.
Ο δικός του Σάμιουελ Μπέκετ, με την υποκριτική συνδρομή του Γκάμπριελ Μπερντ και του νεαρού Φιον Ο’ Σία που υποδύονται τον συγγραφέα σε μεγάλη και νεαρή ηλικία αντίστοιχα, είναι μεν ένας «μαέστρος της αποτυχίας» (όρος του Guardian) αλλά κι ένας συγκινητικά συνεπής, και ακέραιος άνθρωπος. Ένας απελπισμένος λογοτέχνης που πάλεψε σε ολόκληρη τη ζωή του για να βρει την ευτυχία, μέχρι να συνειδητοποιήσει στο λυκόφως της πορείας του, ότι η αλήθεια και το νόημα της ζωής βρίσκεται στα πιο απλά πράγματα, όπως πχ σε ένα χορό.
