Το χρέος του εκτελεστή

Πληρωμένος εκτελεστής μαθαίνει ότι πάσχει από μια βαριά μορφή εκφυλιστικής άνοιας που του αφήνει ελάχιστες εβδομάδες ζωής.

Αν κάτι διαφοροποιεί περισσότερο από κάθε άλλη ταινία με ήρωα έναν hitman το πόνημα του Κίτον, είναι η αποφασιστικότητα του διάσημου σκηνοθέτη-ηθοποιού να αποφύγει τα κλασικά κλισέ του είδους. Κι όταν δεν μπορεί να το κάνει αυτό, αναγκαστικά τα ανατρέπει.

Πως γίνεται αυτό θα σκεφτεί κάποιος, όταν μεγάλοι δημιουργοί του σινεμά (Μαν, Τζάρμους, Φίντσερ, Μελβίλ, Ντε Πάλμα κ.α.) δεν τόλμησαν να πάρουν αποστάσεις από την ελκυστική κινηματογραφικά στρατόσφαιρα ενός μοναχικού killer που αναζητά την εξιλέωση στη ζωή του; Ο Τζον Νοξ του Κίτον, τον οποίο υποδύεται ο ίδιος ο σκηνοθέτης, δεν είναι κάποιος φοβερός τυπάς ή σταρ του υποκόσμου που προκαλεί φοβερές ιστορίες γύρω από το όνομα του.

Χωρισμένος, με μικροαστικές συνήθειες, ένα γιο που έχει να δει χρόνια και χωρίς πραγματικούς φίλους, βρίσκει συντροφιά μόνο στο διάβασμα που το λατρεύει και στην παρέα μιας πολωνής πόρνης, την οποία βλέπει κάθε Πέμπτη. Τα άσχημα ιατρικά νέα θα τον βγάλουν από την βόλεψη του (ή μήπως αδράνεια) και θα προσπαθήσει να κλείσει όλες τις εκκρεμότητες- τρύπες του παρελθόντος με τον πιο δίκαιο τρόπο. Όμως η ασθένεια τον καταβάλλει και κάνει λάθη που του κοστίζουν.

Η χαμηλότονη, χωρίς περιττά στολίδια αφήγηση του Κίτον υπηρετεί σταθερά ένα και μόνο κανόνα: τον ρεαλισμό. Η ιστορία που μας διηγείται κινείται μεν στα γνώριμα λημέρια ενός αστυνομικού θρίλερ αλλά καταφέρνει να γίνεται συναρπαστική χωρίς να καταφεύγει στην στυλιζαρισμένη δράση (είναι το ακριβώς αντίθετο του Τζον Γουίκ) δίνοντας έμφαση στους χαρακτήρες, την χαρμολύπη και μια αίσθηση μελαγχολίας που κουβαλά σε όλη την διαδρομή του ο μελλοθάνατος αντιήρωας.