Ο πάγος που καίει
Η νέα ταινία του Άντονι Τσεν, μετά την «Εποχή της Βροχής» ήταν η επίσημη υποβολή της Σιγκαπούρης για το Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας.
Σε μια παγωμένη παραμεθόρια πόλη της Βόρειας Κίνας την εποχή της πανδημίας, μια νεαρή ξεναγός και δύο νεαροί άντρες ενώνουν για λίγες μέρες τις μοναξιές τους. Πίσω από το φαινομενικά ανάλαφρο σκηνικό όμως καιροφυλακτεί το ερωτικό πάθος.
Η εποχή του χειμώνα
Μνήμες από Νουβέλ Βαγκ και ειδικά το «Ζιλ και Ζιμ» του Τριφό συνοδεύουν αρκετά εύστοχα την παραβολή του Τσεν για την generation Z και τα ερωτικά αδιέξοδα της. Ο σκηνοθέτης από την Σινγκαπούρη διαθέτει την αφηγηματική ικανότητα για να μπολιάζει την ιστορία των ηρώων του με τις απαραίτητες εναλλαγές κρύου- ζεστού και χιούμορ- δράματος. Ο βαθύτερος συμβολισμός πάντως που κρύβεται πίσω από το ιδιότυπο ιψενικό τρίγωνο, αφορά κάπως σχηματικά το «φρένο» που μπαίνει στην νεανική ορμή ελέω πανδημίας και ο πάγος που φυλακίζονται τα όνειρα τους.
