«Ήμουν το μεσαίο παιδί της οικογένειάς μου και τα μεσαία παιδιά ατυχούν στο κομμάτι της αγάπης σε σχέση με τα πρώτα και τα τελευταία. Αλλά συνήθως αυτά είναι που εξελίσσονται περισσότερο γιατί από πολλή μικρή ηλικία αναγκάζονται να σταθούν στα πόδια τους», ανέφερε η Τάνια Τσανακλίδου, εξηγώντας στη συνέχεια το πώς σχετίζεται η δική της ανάγκη για αγάπη με την επιλογή της να γίνει καλλιτέχνις.
«Ήθελα να αποδείξω πως αξίζω να με αγαπάνε. Γι’ αυτόν τον λόγο έγινα καλλιτέχνις», είπε και συνέχισε: «Όταν καταλάβεις πως αυτά είναι τραύματα και πως αν τα αφήσεις να κανονίζουν αυτά τη ζωή σου δεν είναι καλό πράγμα, σταματάς να κάνεις ανοησίες οδηγούμενος από αυτά».
«Η κοινωνία μας μεγάλωνε με μια συνεχή δημιουργία ενοχών. Ένα ‘μη’ σε όλα», ανέφερε στη συνέχεια, ενώ μίλησε και για το μεγάλο επίτευγμα του να καταφέρνεις να γνωρίσεις τον εαυτό σου. «Εγώ θα ήθελα πολύ να αποκτήσω αυτή τη βαθιά γνώση».
«Οι άνθρωποι φοβούνται αυτή τη μοιραία συνάντηση με τον εαυτό τους. Φοβούνται ότι θα βρουν τραύματα, φοβούνται τι θα βρουν από κάτω αν ‘σηκώσουν το χαλάκι’. Όμως είναι τρομερό όπλο στα χέρια σου για να ζήσεις τη ζωή σου με νόημα από εδώ και πέρα. Αυτό μας λείπει σήμερα. Είναι οδυνηρή η ύπαρξή μας σε αυτή τη ζωή».
«Εγώ αισθάνομαι πως έχω προσφέρει σε αυτόν τον κόσμο και όχι μόνο σε καλλιτεχνικό επίπεδο, αλλά και σε επίπεδο ανθρωπιάς προς τον διπλανό μου».
