Η τελευταία παμπ
Ο Κεν Λόουτς συνεχίζει να παράγει στρατευμένο πολιτικό σινεμά για τους αναξιοπαθούντες αυτού του κόσμου.
Σε μια μικρή πόλη της βόρειας Αγγλίας καταφτάνει πούλμαν με πρόσφυγες από τη Συρία, προκαλώντας την δυσαρέσκεια των ντόπιων. Κάποιοι λίγοι πάντως κάτοικοι της πόλης, σαν τον ιδιοκτήτη της «Γέρικης Βελανιδιάς» αποφασίζουν να συμπαρασταθούν με όλες τους τις δυνάμεις στους άτυχους μετανάστες.
Με σημαία την ενότητα και την αλληλεγγύη
Το δίδυμο Λόουτς– Λάβερτι έχει δημιουργήσει κορυφαίες ταινίες στο χώρο του πολιτικού και ιστορικού σινεμά σαν τα βραβευμένα με Χρυσό Φοίνικα «Ο άνεμος που χορεύει το κριθάρι» και «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ». Πιθανότατα η «Παλιά παμπ» να μην βρει θέση δίπλα σε αυτά τα αριστουργήματα, όμως αυτό δεν σημαίνει πως είναι άνευ σημασίας. Σε ένα τόσο επίκαιρο θέμα (το προσφυγικό) και με όπλα του έναν ατόφιο ανθρωπισμό, την καθαρή ματιά και μια αφοπλιστική πρόταση- έκκληση για ενότητα και αλληλεγγύη, ο Λόουτς υπογράφει ακόμη μια συγκινητική ρεαλιστική ιστορία για το ρατσισμό και τη ξενοφοβία που διχάζουν όχι μόνο ολόκληρο τον δυτικό κόσμο αλλά και τους απλούς, λαϊκούς ανθρώπους της εργατικής τάξης.
Μια ιστορία δοσμένη με απλότητα, από την οποία δεν λείπει η αλληγορία (η παμπ «Παλιά βελανιδιά» ως τελευταίο σύνορο ενός κόσμου που εκτός των παραδοσιακών αξιών δίνει έμφαση κυρίως στο ανθρώπινο στοιχείο και τους κοινωνικούς αγώνες) καθώς και το μαχητικό πνεύμα. Στα 87 του ο Λόουτς χάρη στο φιλμ αυτό βρέθηκε κοντά στην κατάκτηση ενός τρίτου Χρυσού Φοίνικα, κάτι που αν το πετύχαινε θα αποτελούσε μοναδικό ρεκόρ!
