Σιωπηλή οργή

Ένας πατέρας που βλέπει τον επτάχρονο γιο του να χάνει τη ζωή του ύστερα από ανταλλαγή πυροβολισμών μεταξύ συμμοριών σχεδιάζει τη βίαιη εκδίκηση του.

Πάνε πολλά χρόνια από τότε που το όνομα του Τζον Γου ήταν συνώνυμο της απολαυστικής, χορταστικής περιπέτειας. Ο εμβληματικός σκηνοθέτης από το Χονγκ Κονγκ έχει υπογράψει φιλμ που έχουν γράψει ιστορία («The Killer») κάνοντας το Χόλιγουντ να ανοίξει τις πόρτες για να του εμπιστευτεί ακριβά πρότζεκτ («Επικίνδυνη Αποστολές 2», «Face/Off») που όμως είχαν άνισα αποτελέσματα.

Στο νέο του φιλμ, μια σχηματική και ελάχιστα αληθοφανής ιστορία εκδίκησης που δεν προσπαθεί ιδιαίτερα να ξεφύγει από τα κλισέ του είδους (μόνη πρωτότυπη ιδέα η σιωπή -συμβολική και κυριολεκτική λόγω μιας σφαίρας στο λαιμό που τού στέρησε τη φωνή- στην οποία έχει βυθιστεί ο ήρωας αλλά και το ίδιο το φιλμ που δεν έχει διαλόγους), ο Τζον Γου το παρακάνει με το στυλιζάρισμα.

Μπορεί η χορογραφία της ανεξέλεγκτης βίας που σημάδεψε τα πρώτα του φιλμ πριν από… αιώνες, να είχε κάποιο νόημα τότε. Όμως σήμερα, χρειάζεται κι ένα δεύτερο επίπεδο για να αφομοιωθεί από τον απαιτητικό θεατή που έχει δει αμέτρητα franchise να οργιάζουν στο συγκεκριμένο κινηματογραφικό πεδίο.