Φόνισσα

Σε ένα απομονωμένο και πάμφτωχο νησί της Ελλάδας του 1900, η χήρα Χαδούλα Φραγκογιαννού έχει μάθει να επιβιώνει χάρη στο ταλέντο που της κληροδότησε η μητέρα της: την απαλλαγή των αρρώστων και ταλαιπωρημένων από τα βάσανα τους.

@Marilena Anastasiadou

Η μεγαλύτερη φετινή ελληνική κινηματογραφική παραγωγή είναι ένα έργο που δεν κρύβει τις φιλοδοξίες του.  Η «Φόνισσα» είναι φτιαγμένη με επαγγελματική επάρκεια αλλά κι ένα ολοφάνερο πάθος για την επίτευξη των υψηλών καλλιτεχνικών στόχων που έχουν θέσει οι δημιουργοί της. Ο φόβος της σύγκρισης με το έργο ορόσημο του σκιαθίτη συγγραφέα, δεν δείχνει να τρομάζει την έμπειρη ενδυματολόγο και σκηνογράφο (αλλά και άπειρη σκηνοθέτρια) Εύα Νάθενα, που πραγματοποιεί το (θετικό) ντεμπούτο της πίσω από την κάμερα. Η αφοσίωση της Νάθενα σε ένα προσωπικό όραμα, το οποίο στηρίζεται δυναμικά από την πλειονότητα των συνεργατών της, είναι σχεδόν συγκινητική.

Οι αρετές του φιλμ – με προεξάρχουσα την ερμηνεία της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη που είναι μια συνταρακτική Φραγκογιαννού- είναι περισσότερες από τις αδυναμίες του (μια κάποια υπερβολή στην εικαστική προσέγγιση της έργου).

Το θέμα του δραματικά επίκαιρου φιλμ που έφυγε με 6 βραβεία από το φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης είναι η γυναικεία καταπίεση στην πατριαρχική κοινωνία και το διαγενεακό τραύμα. Τραύμα που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά και διαιωνίζεται στους αιώνες. Ο ρόλος της προίκας ως νομοτελειακό εργαλείο για την υποβίβαση της Γυναίκας αλλά και τα πολλαπλά πρόσωπα της βίας (ψυχολογικής, σωματικής, πνευματικής, ακόμη και από τις γυναίκες προς τις γυναίκες) δημιουργούν ένα εφιαλτικό κλίμα που ταιριάζει κυρίως σε ένα θρίλερ χαρακτήρων παρά σε ένα δράμα εποχής.

Τα υψηλά στάνταρ παραγωγής ειδικά στον τομέα της καλλιτεχνικής διεύθυνσης, η υποδειγματική σεναριακή προσέγγιση από την Κατερίνα Μπέη – που μαρτυρά την εξονυχιστική έρευνα κυρίως στο κομμάτι των αυθεντικών διαλόγων- και το ξεκάθαρο ταξικό πρόσημο (η φτώχεια και η ανέχεια ορατές σε κάθε πλάνο) στο πολιτικό σχολιασμό της ιστορίας της Φραγκογιαννούς, είναι τα κυρίαρχα στοιχεία μιας πολυεπίπεδης τραγωδίας που δίνει έμφαση κυρίως στην ψυχαναλυτική πλευρά της.

Η αβάσταχτη σκυτάλη που κρατά στα βουτηγμένα στο αίμα χέρια της η παιδοκτόνος, διαιωνίζει την υποτίμηση και την περιφρόνηση στο φύλο της. Τα απεχθή εγκλήματα της με θύματα μωρά αλλά και μικρά κορίτσια, πριν και πάνω από όλα έχουν ως στόχο εν τέλει την ίδια, όπως φαίνεται και στο άκρως συμβολικό φινάλε. Τα γυρίσματα του φιλμ πραγματοποιήθηκαν  στην Αθήνα, τη Λακωνική Μάνη, την Κρήτη και την Σκιάθο, την πατρίδα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.