Με τα μάτια της Νταλβά

Η 12χρονη Νταλβά που ζει μόνη με τον πατέρα της βλέπει μια μέρα αστυνομικούς να μπαίνουν με βία στο σπίτι τους και να τον συλλαμβάνουν. Η ίδια οδηγείται σε ένα ειδικό ξενώνα για ανηλίκους που ζουν πλέον χωρίς γονική επιτήρηση και φροντίδα.

Η νεοφερμένη σκηνοθέτρια Εμανουέλ Νικό επιλέγει να κρατήσει την κάμερα της μακριά από σκληρές εικόνες ή στιγμιότυπα που προκαλούν την εύκολη συγκίνηση. Προτιμά να φωτίσει το γεμάτο αποφασιστικότητα αλλά και θυμό πρόσωπο του μικρού κοριτσιού, που ντύνεται αλλά και συμπεριφέρεται σαν μεγάλη γυναίκα.

Η Νταλβά δεν μπορεί αρχικά να καταλάβει γιατί την χωρίζουν από τον «αγαπημένο» της μπαμπά. Θυμώνει με τον κοινωνικό λειτουργό που προσπαθεί να της μάθει τα επόμενα βήματα της και αντιδρά βίαια όταν μια συμμαθήτρια της στο νέο της σχολείο της κάνει μια «άκομψη» ερώτηση. Κι ενώ όλα δείχνουν μαύρα κι άραχλα στα μάτια της απελπισμένης Νταλβά, η αθώα καρδιά της θα αρχίσει να μαλακώνει όταν συναντήσει την πραγματική ζεστασιά από άτομα σαν τη νέα της συγκάτοικο ή τον επιμελητή της.

Η ταινία είναι το χρονικό μιας πρόωρης, σκληρής και άδικης ενηλικίωσης. Συμβαίνει σε πολλά παιδιά και με διαφορετικούς μηχανισμούς ανάπτυξης. Όμως εδώ το έγκλημα που έχει διαπραχθεί από τον ίδιο τον πατέρα της μικρής δύσκολα μπορεί είτε να διορθωθεί είτε να ξεπεραστεί. Η ειλικρίνεια και κυρίως η συμπαράσταση της σκηνοθέτριας προς την ηρωίδα της δεν γίνεται ποτέ μελοδραματική. Παραμένει ψύχραιμη, λιτή και στιβαρή, ενώ χρωστάει τα μάλα στην αποκαλυπτική ερμηνεία της νεαρής πρωταγωνίστριας. Βραβείο της Fipresci στο φεστιβάλ των Κανών.