May December

Ένα σκάνδαλο που είχε σοκάρει πριν από 24 χρόνια την αμερικανική κοινωνία εξαιτίας της ιδιάζουσας συνθήκης στη διαφορά ηλικία των δύο εραστών (μια παντρεμένη 36χρονη τα έφτιαξε με έναν 13χρονο) ξαναζωντανεύει λόγω της απόφασης μιας κινηματογραφικής παραγωγής να μεταφέρει την ιστορία στην οθόνη. Το ρόλο της γυναίκας αναλαμβάνει να υποδυθεί μια διάσημη σταρ, η οποία ζητά από το ζευγάρι την άδεια του, για να το γνωρίσει καλύτερα και να αποδώσει με «ειλικρίνεια» τον χαρακτήρα της ηρωίδας.

Το ψυχόδραμα που υπογράφει με σκόπιμη συμβατικότητα ο Τοντ Χέινς αποσκοπεί στο να αναδείξει όχι τόσο τις γκρίζες ζώνες μιας παράδοξης ερωτικής ιστορίας, όσο στο να συμπεριλάβει στα δομικά στοιχεία της εν λόγω σχέσης, τα χαρακτηριστικά ενός υποκριτικού μικρόκοσμου που ζει και αναπνέει με βάση την ειδυλλιακή εικόνα μιας κοινότητας που μοιάζει να μην έχει ψεγάδια.

Πίσω όμως από την βιτρίνα καθωσπρεπισμού και τη συμπεριφορά ανεκτικότητας, κρύβονται τα αληθινά ένστικτα και οι μύχιες σκέψεις ανθρώπων απορροφημένων στο εγωκεντρικό τους σύμπαν. Και δεν λείπουν φυσικά, τα περιοδικά ξεσπάσματα που αποδεικνύουν την σήψη του ανωτέρω «παραδείσου». Σαν το επεισόδιο του αηδιαστικού ταχυδρομικού πακέτου με τα περιττώματα που λαμβάνει το ζευγάρι στο ξεκίνημα του φιλμ.

Σε τούτη τη σκηνή, το ανεπιθύμητο «δώρο» αντιμετωπίζεται μεθοδικά και χωρίς εξάρσεις (όπως φαίνεται κι από την στάση τη ψύχραιμης Γκρέισι και του υποστηρικτικού Τζόι) από το ζευγάρι, που σε ελάχιστα δευτερόλεπτα διαγράφει αποτελεσματικά τούτη την εκτός προγράμματος ανορθογραφία, μπροστά στα έκπληκτα μάτια της Ελίζαμπεθ. Όλη η ταινία κυλάει με την αποχαυνωτική συνήθεια που ορίζει τον αφηγηματικό ρυθμό στις τηλεοπτικές σαπουνόπερες, χωρίς ακραία ξεσπάσματα που θα χαλάσουν την βόλεψη του θεατή.

Ο παμπόνηρος Χέινς ξέρει καλά τι κάνει βάζοντας θύτες και θύματα στο ίδιο μπλέντερ και αφήνει την σκληρή σταρ της θαυμάσιας Νάταλι Πόρτμαν να πατήσει το κουμπί για να αρχίσει η ανθρωποφαγία, σε ένα ιδιοφυές σχόλιο για το ρόλο της σόου μπιζ. Το θέαμα που παρουσιάζεται σε τούτη την άβολη συνύπαρξη αλήθεια- πραγματικότητας είναι  εξόχως ενοχλητικό και ύπουλο, ενώ μια υποδόρια ειρωνεία συνοδεύει τις συναντήσεις των ηρώων. Κάπως έτσι ο Χέινς προσδίδει στη δραματουργία του, μια διάσταση από τη μπεργκμανική «Περσόνα» στην οποία οι Μουρ και Πόρτμαν δίνουν κυριολεκτικά ρεσιτάλ ερμηνείας.