Η ηθοποιός Βίκυ Βολιώτη μίλησε στην εκπομπή «Πάμε Δανάη» για το μάθημα ζωής από τον θάνατο των γονιών της, τη δουλειά του ηθοποιού, καθώς και για την αντίθεσή της στη διαιώνιση του DNA μέσω των παιδιών.
Επιπλέον, αναφέρθηκε στο πρωτότυπο έργο της Ευσταθίας, «Ιζαμπέλ Ρεμπώ, ο δικός μου Αρθούρος», στο οποίο η ίδια παίζει και σκηνοθετεί για δεύτερη συνεχή χρονιά στο θέατρο Μικρό Άνεσις. Στην παράσταση υποδύεται τη μικρή αδερφή του Αρθούρου Ρεμπώ, Ιζαμπέλ, η οποία διηγείται την ιστορία της που όμως είναι συνυφασμένη με την ιστορία του πρόωρα αδικοχαμένου αδερφού της. Η Ιζαμπέλ έζησε μια ζωή αφιερωμένη στην αγάπη για τον αδελφό της. Κι όμως, εκείνη ήταν τελικά αυτή που αποδείχτηκε η πιο δυνατή. Τον στήριξε μέχρι το μαρτυρικό του τέλος αποδεικνύοντας ότι ο ισχυρός δεν είναι πάντα αυτός που φαίνεται.
«Η Ιζαμπέλ διηγείται την ιστορία του αδερφού της από τη δική της οπτική γωνία. Και μέσα από αυτή τη διήγηση ξεδιπλώνεται και όλη η δική της ζωή», σχολιάζει η ίδια τον ρόλο της στην παράσταση. «Το έργο μιλάει για τους ανθρώπους, οι οποίοι καταφέρνουν και ξεπερνούν στερεότυπα, αγκυλώσεις κοινωνικές και κάνουν ένα βήμα μπροστά, σπάζοντας όλα τα κλισέ και όλα τα στεγανά που δημιουργία η κοινωνία. Για εμένα είναι επαναστατικό το έργο αυτό».
«Από τον θάνατο του πάτερα μου, που ήμουν σε πολύ τρυφερή ηλικία, άλλα και από το θάνατο της μητέρας μου, βγήκα με μία τρομερή όρεξη για ζωή. Οι γονείς μου, φεύγοντας από τη ζωή, ήταν σαν να μου έδειχναν τη φωτεινή πλευρά. Δεν ήταν πάντα εύκολα, άλλα το γενικό συμπέρασμα είναι ότι η ζωή είναι ωραία, σε αυτή συμβαίνουν τα πάντα κι εμείς πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τα αντιμετωπίσουμε και να μη λυγίζουμε», ανέφερε χαρακτηριστικά η ηθοποιός, μιλώντας για τον θάνατο των γονιών της και πώς αυτός την επηρέασε.
«Όταν ήμασταν στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου υπήρχε τρέλα, φοβερός ενθουσιασμός αλλά και τρομερή ανασφάλεια. Μεγαλώναμε με την αίσθηση πως τους μεγάλους έπρεπε να τους σεβόμαστε, οπότε αυτό σε έκανε να αισθάνεσαι πως είσαι ‘μικρός’», ανέφερε στην αρχή, ενώ συνέχισε λέγοντας πως ο συμφοιτητής της τότε Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης δεν ένιωθε καμία φοβία. «Ο Κωνσταντίνος ήταν έτοιμος να αρπάξει τη ζωή, η Σμαράγδα Καρύδη όμως, όπως κι εγώ, ήμασταν πολύ πιο φοβισμένες τότε. Η Σμαράγδα όμως εκδήλωνε τον φόβο της με έναν φοβερό τσαμπουκά. Η Λήδα Ματσάγγου ήταν επίσης τσαμπουκαλού. Ο Κωνσταντίνος (Μαρκουλάκης), όμως, ήταν αγέρωχος από τότε, είχε μία φοβερή σιγουριά, άλλα και ωριμότητα στη σκέψη», σχολίασε για τους συμφοιτητές της στα χρόνια που σπούδαζαν όλοι μαζί στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
«Όταν μπήκαμε εμείς στη σχολή, τον επόμενο χρόνο δημιουργήθηκε η ιδιωτική τηλεόραση. Ήταν λίγο ταμπού στην αρχή πως τηλεόραση δεν κάνει να κάνουμε και πως αυτή δεν είναι για τους ηθοποιούς».
Στη συνέχεια, μίλησε για τις δυσκολίες που είχε να αντιμετωπίσει σε αυτή τη δουλειά. «Έχω περάσει πολύ δύσκολα. Δεν είναι μια εύκολη δουλειά. Είναι μια δουλειά άστατη. Η έκθεση επιπλέον είναι τρομακτική γιατί εκθέτεις τον εαυτό σου. Όταν ως ηθοποιός αποτυγχάνεις και τρως τις ήττες, είναι σαν να απορρίπτεσαι εσύ και όχι απλώς η δουλειά σου».
Η εμπειρία της μητρότητας και η υιοθεσία«Δεν με απασχόλησε ποτέ να διαιωνίσω το DNA μου. Δεν θεωρώ ότι τα παιδιά είναι συνέχειά μας, αν και οι περισσότεροι άνθρωποι από αυτή την ανάγκη αποκτούν παιδιά. Εγώ δεν ήμουν μία γυναίκα που ήθελε να αποκτήσει σώνει και καλά παιδί, οπότε θα ήθελα να γίνει σε ένα παιδί το οποίο μπορεί να είχε ανάγκη από κάτι τέτοιο. Έχουμε μία υπέροχη κόρη, η οποία δεν θέλω να κάνει αυτά που θέλω εγώ, θέλω να κάνει αυτά που θέλει εκείνη», τόνισε η ηθοποιός.
Σε σχέση με την εμπειρία της μητρότητας μέσω της υιοθεσίας, η Βίκη Βολιώτη είχε αναφέρει χαρακτηριστικά σε παλαιότερη συνέντευξή της στο Monopoli.gr και στην Στέλλα Χαραμή: «Μου φαίνεται παράλογο που με ρωτούν για την υιοθεσία. Θεωρώ αδύνατον ν’ αγαπάει ένας βιολογικός γονιός το παιδί του περισσότερο απ’ ότι αγαπώ εγώ την Άννα. Η σχέση με το παιδί δεν έχει να κάνει με την κυοφορία αλλά με αυτό το οποίο διαμορφώνεται μεταξύ γονιού και παιδιού μέσα στα χρόνια. Μου φαίνεται αυτονόητο».
