The Aliens, της Annie Baker στο Από Μηχανής Θέατρο

Ένα διεισδυτικό έργο με βιτριολικό χιούμορ για τη φιλία, την τέχνη, τον έρωτα και το θάνατο, το «The Aliens» της Annie Baker, παρουσιάζει το Από Μηχανής Θέατρο, από τις 27 Οκτωβρίου, σε σκηνοθεσία Μιχάλη Πανάδη.

Δύο απογοητευμένοι τριαντάρηδες και κολλητοί φίλοι περνούν τις μέρες τους στο πίσω μέρος ενός μικρού επαρχιακού καφέ, συζητώντας για μουσική και ποίηση. Προσελκύουν στην παρέα τους τον καινούργιο υπάλληλο του μαγαζιού και αποφασίζουν να του μάθουν όλα όσα ξέρουν. Τον μυούν στον κόσμο τους με τα μαγικά μανιτάρια, τις φιλοσοφικές συζητήσεις και τις μεγάλες μπάντες που δεν υπήρξαν ποτέ.

Μέσα από το χάρισμα του χιούμορ, της ενσυναίσθησης και της αληθινά συμπονετικής παρατήρησης του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου η Annie Baker, μια από τις πιο φρέσκες φωνές που βγήκαν από την Αμερική τα τελευταία χρόνια, μας συστήνει τρεις καλτ ήρωες, τρεις εξίσου ασήμαντους και αξιοσημείωτους ανθρώπους και βάζει τη σύγχρονη κοινωνία στο μικροσκόπιο μιλώντας για τη γενιά που δε μεγάλωσε ποτέ, για την απομόνωση και την εσωστρέφειά της που παλεύει με την ανάγκη για συντροφικότητα.

Ένα διεισδυτικό έργο με βιτριολικό χιούμορ για τη φιλία, την τέχνη, τον έρωτα και το θάνατο που οδηγεί τους ήρωές του σε μια ήσυχη και τραγικά αστεία καταστροφή ενώ παλεύουν με την «ιδιοφυία» τους ως μια τριάδα απόκληρων. Ένα έργο για τρεις ανθρώπους με έναν εσωτερικό κόσμο που αδυνατούν να εκφράσουν μέχρι που αυτός στρέφεται εναντίον τους και τους οδηγεί να φάνε τον εαυτό τους ζωντανό χωρίς βοήθεια, στήριξη και κατανόηση από τους άλλους.

Ο τίτλος του έργου είναι δανεισμένος από το ποίημα του Τσαρλς Μπουκόφσκι. Μια περιγραφή των ανθρώπων που περνούν το χρόνο τους ως παραγωγικά μέλη της κοινωνίας και συνολικά είναι αρκετά ικανοποιημένοι από τη ζωή που ζουν. Το ποίημα τελειώνει με τη φράση «αυτοί είναι εκεί κι εγώ είμαι εδώ». Ποιοί είναι τελικά οι Εξωγήινοι; Οι άνθρωποι που ζουν κανονικές και στερεοτυπικά ευτυχισμένες ζωές ή εκείνοι όπως ο ποιητής και οι ήρωες του έργου, οι δυστυχισμένοι, οι απόκληροι; Μήπως τελικά μια ευχάριστη και ομαλή ζωή, δομημένη στα πρότυπα του κανονικού και του αποδεκτού είναι εξίσου ξένη όσο και οποιοσδήποτε εξωγήινος;

«Μπορεί να μην το πιστεύετε
αλλά υπάρχουν άνθρωποι
που περνούν τη ζωή τους
με πολύ λίγες προστριβές
ή αγωνία.

Ντύνονται καλά, τρώνε
τρώνε καλά, κοιμούνται καλά.
Είναι ευχαριστημένοι με
την οικογενειακή ζωή τους.

Έχουν στιγμές θλίψης
αλλά εν γένει είναι
αδιατάραχτοι
και πολύ συχνά
αισθάνονται πολύ καλά.

Κι όταν πεθαίνουν, πεθαίνουν
έναν εύκολο θάνατο, συνήθως
στον ύπνο τους.

Μπορεί να μην το πιστεύετε
αλλά υπάρχουν πολλοί τέτοιοι
άνθρωποι.

Όμως εγώ δεν είμαι ένας από αυτούς.
Ω, όχι, δεν είμαι ένας από αυτούς.

Δεν είμαι καν κοντά
στο να είμαι
ένας από αυτούς.
Όμως αυτοί είναι εκεί
κι εγώ είμαι
εδώ».