Μυστήριο στη Βενετία

Μετά από το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου σε παλάτσο της Βενετίας πραγματοποιείται ένα πάρτυ το οποίο διακόπτεται απότομα και βίαια όταν η νεαρή κληρονόμος βρίσκεται νεκρή κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες.

Η απόφαση του Μπράνα να κάνει σχεδόν ολοκληρωτικό λίφτινγκ στο κλασικό «Πάρτι για δολοφόνους» της Άγκαθα Κρίστι μόνο θετικά μαντάτα φέρνει. Αρχικά η μετατροπή του τυπικού whodunit σε ένα απρόσμενα ατμοσφαιρικό θρίλερ τρόμου, προσφέρει συγκινήσεις που δεν φαντάζεστε. Η συνδρομή του διευθυντή φωτογραφίας Χάρη Ζαμπαρλούκο ως προς αυτό είναι καταλυτική. Σκηνές μεταφυσικού τρόμου και κλειστοφοβική ατμόσφαιρα αναδεικνύονται με αφτιασίδωτη απλότητα και χάρη από τον Ζαμπαρλούκο που μετουσιώνει το όραμα του σκηνοθέτη σε μια κατασκότεινη ιστορία που θέτει υπό αμφισβήτηση την ορθολογική κοσμοθεωρία του βέλγου ντετέκτιβ.

Σε μια εύστοχη μεταφορά της δυσοίωνης ιστορίας της Κρίστι στην πλέον παρακμιακή πόλη της Ευρώπης, όπου οι μεσαιωνικοί μύθοι γιγαντώνονται από τον εναγκαλισμό με τα φρικτά εγκλήματα του Β Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μπράνα δηλώνει μεν πιστός θαυμαστής της διάσημης συγγραφέως αλλά ταυτόχρονα και αθεράπευτα ρομαντικός όσον αφορά τη λατρεία του προς το φανταστικό και τον κόσμο των πνευμάτων. Είναι μια διαπίστωση που δεν είναι καινούργια για τον ικανότητες και κυρίως τον δημιουργικό οίστρο του βρετανού.

Ήδη από το 1993 και τον «Φρανκενστάιν» του (με τον Ρόμπερτ ντε Νίρο στο ρόλο του τέρατος και τον ίδιο ως ντόκτορ Φρανκενστάιν) ο Μπράνα είχε βαλθεί να μας ανοίξει νέους δρόμους στον τρόπο αντίληψης κάποιων κλασικών ιστοριών τρόμου. Το ίδιο επιχειρεί κι εδώ: η ανατρεπτική ανάγνωση του πάνω στην ιστορία που έγραψε η Κρίστι στο «Hallowe’en Party», δεν είναι μόνο φρέσκια και μοντέρνα. Κυρίως είναι ψυχαγωγική (ο κοσμοπολίτικος χαρακτήρας μια χαρά δένει με το ιστορικό πλαίσιο ενός κόσμου που διψάει για ζωή) αλλά και αρκούντως τρομακτική, γεγονός που θα κάνει τους φαν των ταινιών τρόμου να τρίβουν με ικανοποίηση τα χέρια τους.