Το χρονικό ενός εφήμερου έρωτα

Η Σαρλότ και ο Σιμόν γνωρίζονται τυχαία σε ένα πάρτι. Η πρώτη παραδέχεται πως εκείνος ήταν «ο ένας από τους δύο άντρες που είχε ξεχωρίσει στο πάρτι» κι ο δεύτερος με τη σειρά του ομολογεί πως την είχε προσέξει αλλά δεν της κρύβει ότι αγαπά τη γυναίκα και τα παιδιά του. Όπως ήταν αναμενόμενο η Σαρλότ και ο Σιμόν γίνονται εραστές.

Ο Εμανουέλ Μουρέ είχε επιχειρήσει και πριν από τρία χρόνια μια διαλεκτική κομεντί με θέμα τον έρωτα αλλά στο φλύαρο «Αυτά που λέμε κι αυτά που κάνουμε» το ενδιαφέρον χανόταν μετά από το αξιοπρόσεχτο πρώτο μέρος. Κάτι που δεν ισχύει εδώ. Μάλιστα τολμάμε να πούμε ότι η γοητεία του φιλμ ενισχύεται όσο περνάει η ώρα, με αποκορύφωμα το αφοπλιστικά τρυφερό φινάλε. Με το νέο του πόνημα ο γάλλος σκηνοθέτης (που συνεργάζεται ξανά με τον Βενσάν Μακέν μετά από το «Αυτά που λέμε…») οδηγεί τον ερωτικό του συλλογισμό σε πιο γόνιμα και σαφώς περισσότερο αποτελεσματικά μονοπάτια. Οι διάλογοι και το ερωτικό σμίξιμο μεταξύ Σαντρίν Κιμπερλέν και Βενσάν Μακέν είναι δοσμένοι με μια αφοπλιστική ειλικρίνεια που δίνουν ολόκληρο το στίγμα του φιλμ. Το «Χρονικό ενός εφήμερου έρωτα» είναι φτιαγμένο θαρρείς από τα καλύτερα κομμάτια του προσωπικού σύμπαντος του Ερίκ Ρομέρ και του Φρανσουά Τριφό. Το διαλογικό, πνευματώδες σινεμά των διαπροσωπικών σχέσεων του πρώτου συνδυάζεται άψογα με την συναισθηματική ένταση και την ειλικρίνεια των προθέσεων. Ίσως μερικοί θεατές βρουν το φιλμ μονότονο ή χωρίς πραγματικό ενδιαφέρον. Ακούμε τις ενστάσεις τους αλλά δεν τις συμμεριζόμαστε. Η κομεντί του Μουρέ είναι μια απολαυστική, ανάλαφρη (δεν υπάρχει ίχνος σοβαροφάνειας στα καρέ) και τρυφερή ματιά πάνω στα απρόσμενα παιχνίδια του θεού Έρωτα, με όχημα ένα θαυμάσιο ζευγάρι ερμηνευτών.