Το έγκλημα μου
Η επιστροφή του Οζόν στις εμπορικές επιτυχίες (πάνω από ένα εκατομμύριο θεατές στην πρώτη βδομάδα κυκλοφορίας του φιλμ στη Γαλλία) γίνεται με μια ντελικάτη και απολαυστική κωμωδία.
Μια νεαρή και άνεργη ηθοποιός κατηγορείται για το φόνο κορυφαίου παραγωγού του κινηματογράφου. Στη δίκη που ακολουθεί και παρότι όλα τα στοιχεία είναι εναντίον της, η καπάτσα δικηγόρος – και ασκούμενη συγκάτοικος της- καταφέρνει να αντιστρέψει το κλίμα.
Με τη λάμψη της παλιάς σόου μπιζ
Ο Φρανσουά Οζόν έχει καταπιαστεί και στο παρελθόν με το είδος της φεμινιστικής κωμωδίας θεατρικής κοπής. Το είχε κάνει με τις «8 γυναίκες» το 2002. Το επανέλαβε με το «Potiche» το 2010.Και τώρα ολοκληρώνει την τριλογία του που είναι ένα ύμνος στη γυναίκα με την πιο ευφυή, απολαυστική και παιχνιδιάρικη ταινία του από τις τρεις.
Ένα ντελικάτο και παλιομοδίτικο φιλμ με θέμα τη γυναικεία χειραφέτηση είναι το «Έγκλημα μου» που η σκρούμπολραφή του θυμίζει τα φιλμ ενός Λιούμπιτς ενώ οι διάλογοι-πολυβόλα που διανθίζουν με καταπληκτικές ατάκες τα φροντισμένα ρετρό κάδρα είναι βγαλμένοι θαρρείς από τις πνευματώδεις κωμωδίες ενός Κάπρα ή ενός Γουάιλντερ.
Οι εκπλήξεις όμως δεν σταματούν εδώ για το έργο του Οζόν. Είναι η ολόφρεσκη και γεμάτη μοντέρνες ιδέες ματιά του Γάλλου δημιουργού που πατάει μεν στο παλιό θεατρικό κείμενο των Μπερ και Βερνέιγ αλλά το μεταλλάσσει σε κάτι νέο και απέραντα διασκεδαστικό. Οι σουρεαλιστικές χιουμοριστικές καταστάσεις που συμβαίνουν στο Παρίσι του 30 άνετα θα μπορούσαν να είχαν συμβεί στη Γαλλία του σήμερα.
