Μπάσταρδα

Δέκα νέοι κλείνονται σε μια εξοχική κατοικία και περνούν τις μέρες τους φιλοσοφώντας, παίζοντας, κάνοντας σεξ και αρνούμενοι να μπουν σε καλούπια όπως οι γέροι τους.

Ο ικανότατος Νίκος Πάστρας δεν διστάζει να αναμετρηθεί με τη «Γλυκιά συμμορία» του Νίκου Νικολαΐδη. Όπως και στο καλτ φιλμ των 80ς μια παρέα ζούσε κοινοβιακά σε μια εγκαταλελειμμένη έπαυλη έτσι και στην σύγχρονη ταινία οι νεαροί φίλοι επιλέγουν για τόπο διαμονή της το εξοχικό που ανήκει στους γονείς ενός εξ αυτών. Οι μικρές διαφορές ανάμεσα στα «Μπάσταρδα» και τη «Συμμορία» εντοπίζονται στην αλλαγή των εποχών και των πολιτικών συνθημάτων. Η καλοκαιρινή ραστώνη τονίζει την τελματώδη κατάσταση και τα συναισθηματικά αδιέξοδα των «Μπαστάρδων» αντίθετα με την χειμερινή ανησυχία που εντείνει την παραβατική συμπεριφορά των αντιηρώων των 80ς. Ο Πάστρας δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται για μεγαλόσχημες πολιτικές δηλώσεις. Αρκείται στην περιγραφή μιας κατάστασης εγκλεισμού (η ταινία γυρίστηκε στο διάστημα της πανδημίας) με όχημα έναν απλό αλλά στιλάτο λόγο, ευφυείς ατάκες («δεν το παίζω σκληρός γιατί τα σκληρά σπάνε») τη φρεσκάδα των ηρώων του και την ακαταμάχητη ενέργεια της μουσικής του Mazoha. Η απουσία όμως μιας ισχυρής σεναριακής βάσης και το κάπως τραβηγμένο φινάλε επισκιάζουν την θετική κατά τα υπόλοιπα εντύπωση του έργου.