Υπνωτιστές

Ένας απελπισμένος ντετέκτιβ που έχει βιώσει την οδύνη της εξαφάνισης της μικρής του κόρης, προσπαθεί με κάθε τρόπο να βρει τα ίχνη της. Ώσπου αναλαμβάνει την έρευνα για τον εντοπισμό μιας συμμορίας που ληστεύει τράπεζες μέσω του υπνωτισμού και βρίσκει κοινά σημεία με την προσωπική του υπόθεση.

Δεν απαιτεί ιδιαίτερο κόπο για να διαπιστώσει κάποιος τις ομοιότητες του φιλμ με την μεγάλη εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία του Κρίστοφερ Νόλαν «Inception». Ενώ όμως στο ονειρικό σύμπαν του δεύτερου οι μοντέρνες ιδέες έδεναν με μια απαράμιλλη σκηνοθετική ενορχήστρωση, στην άποψη του Ροντρίγκεζ το μεταφυσικό pointτου υπνωτισμού αποδίδεται με στόμφο και μεμονωμένες, σκόρπιες ιδέες.

Θα μπορούσε να ήταν καλύτερες οι επιδόσεις του μεξικανού σκηνοθέτη καθώς υπάρχει μια ενδιαφέρουσα θέση στο δικό του πρωτότυπο σενάριο (η σχέση πραγματικότητας και ψευδαίσθησης) η οποία έχει δυνατότητες για κάτι παραπάνω και γιατί όχι καλύτερο. Όμως η εμμονή του Ροντρίγκεζ στο θέαμα και η αδιαφορία για την ανάπτυξη των χαρακτήρων (μέτριος ηθοποιός ο Άφλεκ αλλά εδώ είναι και αβοήθητος) αφήνει μια στυφή γεύση στο τέλος και την αίσθηση της χαμένης ευκαιρίας.