Ο γάμος στο Αφρίν
Το δεύτερο μέρος της τριλογίας του Θωμά Σίδερη για τον πόλεμο στη Συρία, μετά τα πολυβραβευμένα «Ρόδια του Ναγκόρνο Καραμπάχ», που έχουν αποσπάσει 14 κινηματογραφικά βραβεία σε φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο.
Με φόντο το κατεστραμμένο Αφρίν, στη βορειοδυτική Συρία, ο σπουδαιότερος εν ζωή Κούρδος ποιητής Μερουάν Μπερεκάτ μας ξεναγεί στα συντρίμμια της πόλης του. Κινηματογραφεί τους φίλους του που ζουν σε σκηνές μετά την τουρκική κατοχή το 2018, τα εγγόνια του, τοπία της πόλης, σκηνές από την καθημερινή ζωή της, τους στρατιώτες που εκπαιδεύονται στους πρόποδες του όρους Κουρμέντς. Το κινηματογραφικό υλικό του ποιητή βρίσκεται σε διαρκή συνομιλία με το υλικό και τα πλάνα του σκηνοθέτη.
Σχετικά με την ταινίαΓια τον Μερβάν Μπερεκάτ άκουσε πρώτη φορά ο σκηνοθέτης το 2012 από τον Μπαχούζ Ντάγοντ, έναν νεαρό Κούρδο που προσπαθούσε εναγωνίως να φύγει από τη Συρία. Ο Μπαχούζ ήταν ξάδελφος με τον Ραφίκ και τον Μπασίμ Ντάγοντ (Το θολό ποτάμι του Μπασίμ).
Στις συνομιλίες που είχε ο σκηνοθέτης με τον Μερβάν, ο ποιητής μιλούσε συχνά για τον κήπο του που καταστράφηκε λόγω του πολέμου. Ο κήπος δεν υπήρχε πια αλλά ο Μερβάν ήταν πρόθυμος να καταγράψει με ό,τι μέσα είχε στη διάθεσή του τη δική τουκαθημερινότητα και πραγματικότητα. Ούτε ο Θωμάς Σίδερης γνώριζε τι κινηματογραφεί ο Μερβάν ούτε ο Μερβάν τι κινηματογραφεί ο σκηνοθέτης.
Το υλικό τους συναντήθηκε πρώτη φορά και συνομίλησε στο μοντάζ του ντοκιμαντέρ. ΟΜερβάν με το κινητό του και τη φωτογραφική μηχανή της κόρης του αποτύπωσε όψεις της καθημερινότητας του Αφρίν, εικόνες-θραύσματα της πόλης του. Κινηματογράφησε τα εγνόνια του, τους φίλους του, τους δρόμους, του Αφρίν, έναν ποδοσφαιρικό αγώνα αναπήρων παιχτών, μία κοκορομαχία, το νοσοκομείο της πόλης του, τους στρατιώτες καιάλλα πολλά. Τα κινηματογράφησε με τον δικό του τρόπο, χωρίς τη διαμεσολάβηση και την καθοδήγηση του σκηνοθέτη.
Κατά τη διάρκεια της έρευνας, ο σκηνοθέτης πήρε στα χέρια του μια βιντεοταινία από έναν γάμο που έγινε στο Αφρίν δεκαπέντε χρόνια πριν την έναρξη του εμφυλίου πολέμου και 28χρόνια πριν την ολοκλήρωση της ταινίας. Η γαμήλια τελετή έγινε ο κύριος αφηγηματικός άξονας της ταινίας. Καθώς η τελετή εξελίσσεται μέσα στη μέρα και μέχρι αργά τη νύχτα, που ο γαμπρός θα πάρει τη νύφη από το χέρι και θα χορέψουν στο κέντρο του κύκλου, παρακολουθούμε ταυτόχρονα την εξέλιξη της πόλης. Ο χρόνος συμπυκνώνεται και τα δέκα
χρόνια της φθοράς της πόλης γίνονται δέκα ώρες, όσο κρατά δηλαδή η γαμήλια τελετή.
