Dungeons & Dragons: Εντιμότητα μεταξύ κλεφτών
Ένα από τα πιο δημοφιλή παιχνίδια ρόλων των 80ς μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη με περιπαικτική διάθεση.
Ένας διαβόητος κλέφτης και μια ετερόκλητη ομάδα τυχοδιωκτών συνεργάζονται προκειμένου να βρουν ένα σπάνιο λείψανο που θα τερματίσει την ηγεμονία ενός αυταρχικού άρχοντα.
Ανάμεσα στη Μέση Γη και το Χόλιγουντ
Είναι προφανής η διάθεση των δημιουργών του φιλμ να κατασκευάσουν ένα φανταχτερό κόσμο που θα βρίσκεται σε κοντινά μονοπάτια με την Μέση Γη των Τόκλιν-Τζάκσον και του «Άρχοντα των δαχτυλιδιών». Όμως η οποιαδήποτε σύγκριση είναι μοιραία σε βάρος του «Dungeons & Dragons».
Χωρίς να είναι κακή η ταινία – πλούσια και χορταστική η δράση, ενδιαφέροντες κάποιοι από τους χαρακτήρες, αποτελεσματικό σε γενικές γραμμές το χιούμορ- αδυνατεί να πιάσει τις επικές διαστάσεις ενός ξεχωριστού φιλμ που πετυχαίνει τους περισσότερους από τους στόχους που βάζει.
Η γενική αίσθηση που αποκομίσαμε βλέποντας την ταινία είναι πως έχει φτιαχτεί κυρίως για τους γνώστες του παιχνιδιού αλλά και τους θεατές εκείνους που παραδίδονται άνευ όρων στο χολιγουντιανό και εύπεπτο θέαμα. Στα μείον και η χημεία της παρέας: αταίριαστη σε γενικές γραμμές η ομάδα αν και η Σοφία Λίλις (με τη συνδρομή των απαραίτητων CGI εφέ στις σούπερ μεταμορφώσεις της) είναι μακράν η πιο απολαυστική παρουσία ακόμη κι όταν αντικρούει το φλερτ του τραυματισμένου συναισθηματικά Τζάστις Σμιθ.
