Τυχερό αστέρι

Στη Νότια Κορέα, εκατοντάδες μωρά κάθε χρόνο βρίσκονται παρατημένα, γεγονός που έχει οδηγήσει δημόσιους φορείς και απλούς πολίτες να προσθέσουν στα κτίρια και τα σπίτια τους κουτιά-δοχεία που προστατεύουν τα βρέφη μέχρι να τα μαζέψει κάποιος.Ένας υπάλληλος μιας εγκατάστασης με “babyboxes” και ο φίλος του που παλεύει με τα χρέη του, κλέβουν ένα μωρό για να το πουλήσουν σε καλή τιμή. Σύντομα, όμως, οι αστυνομικίνες που τους παρακολουθούν βρίσκουν την ευκαιρία να τους συλλάβουν επ’ αυτοφώρω όταν μια νεαρή μητέρα εγκαταλείπει το νεογέννητο μωρό της μπροστά στην πόρτα τους.

Το θέμα της εναλλακτικής οικογένειας κάποιων κομπιναδόρων που δεν ενώνονται με δεσμούς αίματος αλλά με το κοινό όραμα να πιάσουν την καλή, μοιάζει να απασχολεί το ουμανιστικό κι απέραντα τρυφερό σινεμά του ιάπωνα Χιροκάζου Κόρε-Έντα.

Όπως και στους «Κλέφτες Καταστημάτων» ο δημιουργός ακολουθεί κατά πόδας τους ήρωες του που νιώθουν όχι απλώς μόνοι αλλά σχεδόν ξένοι στο ίδιο το περιβάλλον τους. Είναι χαρακτήρες που κινούνται στο περιθώριο και νιώθουν στιγματισμένοι είτε εξαιτίας του σκοτεινού παράνομου παρελθόντος τους (ο ένας από τους διακινητές χρωστάει σε τοκογλύφους) είτε λόγω της κακής τους τύχης (ο άλλος διακινητής είχε εγκαταλειφθεί από τη μητέρα του).

Το θέμα της υιοθεσίας δείχνει να κινεί το δράμα τούτης της τραγικής ιστορίας όμως χάρη στην ντελικάτη και με χιουμοριστικά διαλείμματα αφήγηση του Κόρε-Έντα, δεν γίνεται ποτέ μελό. Ακόμη κι αν η ολοκλήρωση της ιστορίας δεν γίνεται με τον πιο πειστικό τρόπο, το φιλμ (δεύτερο που γυρίζει μακριά από τη χώρα του ο σκηνοθέτης μετά από την γαλλική «Αλήθεια» με την ΖιλιέτΜπινός) παραμένει ένα αισθαντικό, λιτό και γοητευτικό roadmovie με συνοδοιπόρους κάποιους ανθρώπους που όχι μόνο δεν το βάζουν κάτω από τα συνεχή χτυπήματα της μοίρας αλλά συνεχίζουν απτόητοι να αναζητούν το τυχερό τους αστέρι.