Το ήσυχο κορίτσι

Η Κάιτ είναι η μικρότερη κόρη μιας πολυμελούς φτωχής οικογένειας κτηνοτρόφων από την Ιρλανδία που στέλνεται από τους γονείς της να ζήσει στο σπίτι μακρινών συγγενών, μέχρι να γεννηθεί το νέο μέλος της φαμίλιας.

Μια μικρή ιστορία με μεγάλη καρδιά. Αυτό είναι το χαμηλόφωνο και μινιμαλιστικό δράμα «Ένα ήσυχο κορίτσι», σκηνοθετικό ντεμπούτο του ιρλανδού Κόλουμ Μπερέιντ ο οποίος πάτησε στη διασκευή μιας νουβέλας (το «Foster» της Κλερ Κίγκαν) για να μιλήσει για μερικά ζόρικα αλλά και απόλυτα ουσιαστικά θέματα της δύσκολης καθημερινότητας. Θεωρητικά το βασικό μοτίβο του έργου στρέφεται γύρω από μια ακόμη σκληρή ενηλικίωση.

Όμως ο φακός του Μπερέιντ παρά την γεμάτη αντίξοες συνθήκες και συναισθηματικά ευάλωτης ζωής της ανυπεράσπιστης Κάιτ, δεν γίνεται ποτέ προβλέψιμος ή μονοδιάστατος. Απέναντι σε κάθε μορφή αδικίας, δυσκολίας ή κακότροπης συμπεριφοράς που συναντά απέναντι της η Κάιτ, ο σκηνοθέτης διατηρεί μια μεταφυσική σχεδόν πραότητα χάρη στην οποία θεωρείς ότι το μικρό κορίτσι θα μπορέσει να βγει πιο δυνατό, πιο ώριμο, πιο έτοιμο να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα.

Η ιρλανδική γλώσσα που μιλιέται από τους ήρωες και χάνεται σταδιακά στο πέρασμα των χρόνων, δεν είναι μόνο ο λόγος που το φιλμ βρέθηκε στην κατηγορία των μη αγγλόφωνων οσκαρικών υποψηφίων. Είναι επίσης μια αλληγορική διάσταση που συνοδεύει την μοναχική πορεία της Κάιτ. Το ήσυχο και ντροπαλό κορίτσι έχει τη στόφα ενός παιδιού που έχει ωριμάσει πριν από την ώρα του.

Στη νέα συνθήκη της ζωής του θα βρει και το θάρρος να βρει τις λέξεις εκείνες που χρειάζεται για να εκφράσει τις πραγματικές ανάγκες και επιθυμίες του. Και στο ασύλληπτα συγκινητικό φινάλε όλες αυτές οι ανάγκες θα εκφραστούν με μία και μόνη λέξη.