Ιερή αράχνη

Στην ιερή πόλη του Μασχάντ ένας θρησκόληπτος οικογενειάρχης δολοφονεί ιερόδουλες για να καθαρίσει τους δρόμους από την αμαρτία. Για την δημοσιογραφική κάλυψη της υπόθεσης μια έμπειρη δημοσιογράφος φτάνει από την Τεχεράνη στη Μασχάντ αλλά αυτό που συναντά είναι κλειστά στόματα και καχυποψία.

Αυτό που σοκάρει περισσότερο στην ταινία δεν είναι τα ειδεχθή εγκλήματα και ο ρεαλισμός στην απεικόνιση των στραγγαλισμών των άτυχων γυναικών, όσο η στάση των υπευθύνων και η σιωπηρή αποδοχή της κοινής γνώμης για τον «Δολοφόνο αράχνη» που σκοτώνει μόνο «γυναίκες αμαρτωλές που πήγαιναν γυρεύοντας». Η σκηνοθετική ματιά είναι ανυποχώρητη πάνω σε αυτά τα φαινόμενα. Από τη στιγμή μάλιστα που ο θρησκευτικός φανατισμός συνδέεται άρρηκτα με το μισογυνισμό του συλλογικού ιρανικού ασυνείδητου όταν η ρεπόρτερ αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο, η ταινία αποκτά διαφορετικό χαρακτήρα.

Το αστυνομικό θρίλερ πλέον υποχωρεί δίνοντας στη θέση του στην αμείλικτη κοινωνική κριτική όπου ο Αλί Αμπάσι κυριολεκτικά θριαμβεύει. Το φιλμ «Ιερή αράχνη» δεν είναι μόνο ένα συναρπαστικό κοινωνικό θρίλερ για κάποιον σίριαλ κίλερ που βασίζεται σε αυθεντικά περιστατικά – ο Σαΐντ Χανάι στις αρχές της δεκαετίας του 2000 σκότωσε 16 ιερόδουλες στην πόλη Μασχάντ- αλλά κι ένα έργο κόλαφος για τον βαθιά ριζωμένο μισογυνισμό και ταλιμπανισμό της ιρανικής κοινωνίας, που δεν είναι μόνο θρησκευτικός ή πολιτικός, αλλά κυρίως πολιτισμικός, όπως παραδέχεται κι ο ίδιος ο Αμπάσι.