Το χρυσάφι του Ρήνου

Γεννημένος σε μια σπηλιά του βορείου Ιράν το 1981 ο κουρδικής καταγωγής Τζιγουάρ θα γνωρίσει από παιδί την φρίκη της φυλακής στο πλευρό των υπό διωγμό γονιών του. Μεγαλώνοντας θα βρει καταφύγιο στην Γερμανία ως πολιτικός πρόσφυγας αλλά η ροπή του προς την εγκληματικότητα θα τον οδηγήσει ξανά στην φυλακή.

Ο Φατίχ Ακίν («Μαζί Ποτέ», «Η Άκρη του Ουρανού» και «Soul kitchen») επιλέγει ένα διαφορετικό success story για να διηγηθεί την απίστευτη ζωή του διάσημου στη Γερμανία ράπερ Xatar, του οποίου το όνομα στα κουρδικά μεταφράζεται ως «ο επικίνδυνος». Το δέος που νιώθει όμως για τον ήρωα του, μοιάζει να θολώνει την κρίση του σκηνοθέτη που γράφει ένα ανοικονόμητο σενάριο που μπάζει από παντού.

Η ταινία ξεκινά σαν ένα γκροτέσκο μελόδραμα πολιτικής υφής, μετατρέπεται σε χρονικό ενηλικίωσης (το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του φιλμ) όπου ο ήρωας προσπαθεί ανεπιτυχώς να επεξεργαστεί το ζήτημα της απώλειας του πατέρα σε συνδυασμό με την προσαρμογή στην γκρίζα και αφιλόξενη γερμανική κοινωνία, για να καταλήξει σε μια απλοϊκή γκανγκστερική περιπέτεια με και σχηματικούς χαρακτήρες και κεντρικό θέμα την περίφημη ληστεία χρυσού που οδήγησε ξανά στη φυλακή τον ήρωα.

Ειδικά στο τελευταίο μέρος η τάση του Ακίν να γίνει… Γκάι Ρίτσι, αποδυναμώνει αισθητά το φιλμ που μοιάζει σαν κακέκτυπο του «Δύο καπνισμένες κάνες».