Αγαπημένο ζευγάρι ηλικιωμένων δοκιμάζεται όταν η άνοια πλήττει την γυναίκα και ο σύζυγός της μαζί με τον γιο τους ψάχνουν να βρουν την καλύτερη λύση για την φροντίδα της.
Ο τρόμος του γήρατος
Το «Amour» του Χάνεκε μοιάζει να δίνει την πρώτη ύλη σε μια ακόμη σκληρή υπενθύμιση του προκλητικού Γκασπάρ Νοέ («Μη αναστρέψιμος», «Μόνος εναντίον») γύρω από την ματαιότητα και κυρίως το αναπόδραστο της ανθρώπινης ύπαρξης.
Χωρίς πάντως τις προκλητικές εικόνες που μας έχει συνηθίσει σχεδόν σε όλες τις προηγούμενες δουλειές του, ο Νοέ εστιάζει αυτή την φορά με γνήσιο ενδιαφέρον – και κυρίως με μέτρο- πάνω από τις ζωές των ηρώων του.
Συγκίνηση (η σκηνή με τις νεανικές φωτογραφίες θυμίζει το υπέροχο animation «Up» της Pixar), ουσιαστική ανάλυση των χαρακτήρων, αυθεντικός κινηματογραφικός προσανατολισμός. Όχι μόνο το εύρημα του split screen αλλά και τα όσα ενδιαφέροντα λέει ο χαρακτήρας του Αρτζέντο, αποτελούν μια ωδή στη μαγεία του σινεμά.
Όμως το σημαντικότερο είναι πως η χαμηλότονη και βαθιά φιλοσοφημένη αφήγηση του Νοέ, κάνουν το «Vortex» την πιο ώριμη στιγμή στην οργισμένη διαδρομή του αργεντινογάλλου σκηνοθέτη.
