Drive My Car
Η υποψήφια για 4 όσκαρ ταινία του Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι είναι μετά βεβαιότητας μία από τις κορυφαίες της χρονιάς.
Υπόθεση
Η περιπέτεια ενός θεατρικoύ ηθοποιού και σκηνοθέτη που αδυνατεί να διαχειριστεί την απώλεια της γυναίκας του, ώσπου δέχεται πρόταση να σκηνοθετήσει μια παράσταση του «Θείου Βάνια».
Μια πρωτότυπη διασκευή διηγήματος του Μουρακάμι
Ο ιάπωνας Ριγιουσούκε Χαμαγκούτσι την ίδια χρονιά που έκανε το «Drive my Car» είχε κατασκευάσει ένα ακόμη ντελικάτο δράμα χαρακτήρων και λεπτών ισορροπιών, τις θεσπέσιες «Ιστορίες τύχης και φαντασίας». Παρότι θεωρητικά τίποτα δεν συνδέει τα δύο φιλμ, με μια δεύτερη περισσότερο προσεκτική ματιά, μπορούμε να εντοπίσουμε κοινές συνιστώσες.
Το σκληρό κι ανέκφραστο προσωπείο ως βιτρίνα που κρύβει την αληθινή θλίψη. Η διαχείριση της απώλειας ως μια βασανιστική διαδικασία από την οποία δεν υπάρχει διέξοδος διαφυγής. Το τίμημα της μοναξιάς που γίνεται αβάσταχτο βάρος για εκείνους που έχουν επενδύσει όλη τους την ζωή στην εξαρτημένη ερωτική εμμονή. Το βασανιστήριο της αβεβαιότητας που επιδεινώνεται όταν η υποψία της απιστίας γίνεται πλέον μόνιμη κατάσταση.
Όλες τους καταστάσεις που οδηγούν σε ένα εξοντωτικό ομφαλοσκοπικό τρόπο ζωής του σημαδεμένους ήρωες. Με ένα σενάριο που τηρεί ευλαβικά τις αφηγηματική συνοχή του διηγήματος του Χαρούκι Μουρακάμι, η χαμηλότονη και ανεπιτήδευτη γραφή του σκηνοθέτη προσφέρει ένα συγκινητικό ρεαλισμό που είναι σφιχτοδεμένος με την εύθραυστη ψυχολογία των βασικών πρωταγωνιστών.
Ειδικά ο χαρακτήρας του θεατράνθρωπου που προσπαθεί με συνέπεια και αυταπάρνηση να κερδίσει την γαλήνη για την βασανισμένη ψυχή του είναι ο συνδετικός κρίκος που ενώνει την «τρομακτική» αλήθεια ενός σπουδαίου έργου του Τσέχοφ με την λυτρωτική συμφιλίωση μιας ζωής σχηματισμένης από σιωπές και τραύματα. Βραβείο σεναρίου στο φεστιβάλ Καννών και όσκαρ διεθνούς ταινίας.
