Η παγίδα

Στη Βηθλεέμ και τη Δυτική Όχθη που από το 1967 βρίσκεται υπό ισραηλινή κατοχή, η νεαρή Ριμ βρίσκεται στο κομμωτήριο της φίλης της Χούντα. Η φαινομενικά ανούσια κουβέντα τους διακόπτεται απότομα όταν η Ριμ ναρκώνεται από την κομμώτρια, η οποία στήνει μια ψεύτικη ερωτική φωτογράφηση με σκοπό τον εκβιασμό της αθώας φίλης της.

Η όγδοη ταινία του Χάνι Αμπού-Ασάντ (υποψήφιος για Όσκαρ με τα «Παράδεισος Τώρα» και «Ομάρ»), ξετυλίγεται  σαν ένα θρίλερ δωματίου που εντείνει μεν την κλειστοφοβία αλλά και περιορίζει την κινηματογραφική απόδοση λόγω της θεατρικής δομής της. Η βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα «Παγίδα» αφορά στην προσπάθεια δύο γυναικών να ξεφύγουν από το θανάσιμο κλοιό, με τον κίνδυνο να πηγάζει όχι μόνο από τις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής αλλά και (αν όχι κυρίως) από τους δικούς τους ανθρώπους.

Οι  παλαιστίνιοι αντιστασιακοί σε μεγάλο βαθμό δείχνουν τρομακτικοί. Ίσως και πιο τρομακτικοί από τους μυστικούς πράκτορες του Ισραήλ, όπως φαίνεται στις έντονες σκηνές ανάκρισης (οι καλύτερες του φιλμ) της Χούντα από τον αρχηγό των παλαιστινίων. Η ταινία παρά το προβλέψιμο της πλοκής από ένα σημείο και μετά, είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και ενισχύεται από τα καίρια ηθικά και πολιτικά διλήμματα γύρω από την ανοιχτή ακόμη πληγή της Παλαιστίνης, καθώς και τις στιβαρές ερμηνείες.

Δεν φτάνει στο επίπεδο των παλιών επιτυχιών του Χάνι Αμπού-Ασάντ αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είναι μια αχρείαστη ή μέτρια ταινία, αφού οι βασικές ιδέες της (σημαντικότερη όλων η αδιαμφισβήτητη απόφαση της τιμωρίας των οικογενειών εκείνων που προδίδουν την Παλαιστίνη). Η «Παγίδα» έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο.