Η νύχτα της 12ης

Σε μια επαρχιακή πόλη κοντά στην Γκρενόμπλ μία γυναίκα καίγεται ζωντανή. Η εγκληματολογική ομάδα που αναλαμβάνει την υπόθεση έρχεται αντιμέτωπη με ένα μυστήριο που δεν δείχνει να έχει εύκολη λύση.

Το σινεμά του Μολ έχει σαφέστατο προσανατολισμό. Από την εποχή του «Χάρι, ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου» του 2000 μέχρι το πρόσφατο «Μόνο αυτοί είδαν το δολοφόνο», ο 60χρονος Γαλλογερμανός σκηνοθέτης φτιάχνει αστυνομικά θρίλερ με έντονο ψυχαναλυτικό προσανατολισμό. Η νέα του ταινία δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Η «Νύχτα της 12ης» παρουσιάζει δύο παράλληλες ιστορίες, εκείνες του επιθεωρητή Γιοχάν Βιβέ που έχει μόλις διοριστεί επικεφαλής στην εγκληματολογική ομάδα της Γκρενόμπλ και της νεαρής Κλαρά που δολοφονείται άγρια την βραδιά του τίτλου.

Την ιστορία της άτυχης κοπέλας την μαθαίνουμε μέσω των αφηγήσεων υπόπτων, φίλων, πρώην εραστών και συγγενών της, ενώ στην μονοδιάστατη περίπτωση του Γιοχάν η κάμερα είναι ο μόνος και πλέον αντικειμενικός παρατηρητής. Έχει ενδιαφέρον το πώς ο Μολ δένει τις δύο αυτές ιστορίες σε ένα αστυνομικό θρίλερ παλιάς κοπής αλλά με σύγχρονο προφίλ: το θέμα της ταινίας που αποτελεί μεταφορά ενός βιβλίου της ης Πολίν Γκενά με τίτλο «18.3 – Une année à la PJ» είναι οι γυναικοκτονίες, τα κοινωνικά αίτια που τις γεννούν και οι εμμονικές συνθήκες που τις συνοδεύουν.

Θα ήταν πιο αποτελεσματικό το φιλμ αν επένδυε στο στοιχείο της ανάλυσης και της μελέτης των κοινωνικών συμπεριφορών (όπως φαίνεται εξαίσια στο κομμάτι των ανακρίσεων των βασικών υπόπτων) αντί να δίνει μεγαλύτερη έμφαση στο κομμάτι της αστυνομικής έρευνας και της μεταφοράς αέρα μοντερνισμού σε μια τυπική παλιομοδίτικη αστυνομική υπόθεση.