Η χαμένη κόρη

Μεσήλικη αμερικανίδα ακαδημαϊκός πηγαίνει για ξένοιαστες μοναχικές διακοπές στις Σπέτσες αλλά η εμφάνιση μιας ενοχλητικής οικογένειας παραθεριστών, της ξυπνά άσχημες αναμνήσεις από τα παλιά.

Η χαμένη εποχή της γυναίκας

Μεστή, ώριμη και κυρίως αποφασισμένη να μην πατήσει στα γνωστά κλισέ, η γραφή της νεοφερμένης πίσω από την κάμερα Τζίλενχαλ έχει τις αναμενόμενες ερμηνευτικές επιδόσεις – όντας ηθοποιός η ίδια καταφέρνει να αποσπάσει από τις πρωταγωνίστριες της ένα σύνολο αψεγάδιαστων ερμηνειών- αλλά και τις απρόσμενες αυξομειώσεις του σκηνοθετικού ρυθμού.

Είτε πηγαινοέρχεται στο χρόνο, είτε ο φακός της ζουμάρει στο ανέκφραστο πρόσωπο της ηρωίδας της (τη νεαρή ηρωίδα στα φλας μπακ υποδύεται η Τζέσι Μπάκλεϊ), είτε προβαίνει σε μια ταχύτατη εναλλαγή αγχωτικών σκηνών της καθημερινότητας, η Τζίνενχαλ ξέρει πώς να επιβεβαιώσει το δράμα της ηρωίδας  μέσα από το βωμό της πολλαπλής θυσίας της γυναίκας στο πέρασμα των αιώνων. Μπορεί το φιλμ να μιλά για την μητρότητα (και σε ένα δεύτερο επίπεδο για την σκληρότητα που αναγκάστηκαν μερικές γυναίκες να αφομοιώσουν μέσα τους προκειμένου να επιβιώσουν) αλλά να μην έχετε αμφιβολίες.

Η συνταρακτική αλήθεια του βαθιά ανθρώπινου και συγκινητικού αυτού φιλμ (ακόμη κι όταν γίνεται πιο προφανής από όσο πρέπει) είναι πως μιλά για τη θέση της γυναίκας σε μια εποχή όπου η πατριαρχία όριζε ακόμη τα κοινωνικά στερεότυπα (το πρότυπο της «σωστής» γυναίκας ήταν η αφοσιωμένη μητέρα και σύζυγος), με συνέπεια να είναι δύσκολο αν όχι απίθανο μια μητέρα με επαγγελματικές φιλοδοξίες να μπορεί να βρει το δρόμο της. Ευτύχημα για το έργο πως δεν αναλώνεται στις φολκλορικές ανοησίες του «ελληνικού καλοκαιριού» και δίνει την ευκαιρία στις θαυμάσιες πρωταγωνίστριες να δώσουν μια μοναδική παράσταση, που προτάθηκε για τρία Όσκαρ: διασκευασμένου σεναρίου (Μάγκι Τζίλενχαλ), Α γυναικείου ρόλου (Ολίβια Κόλμαν), Β γυναικείου ρόλου (Τζέσι Μπάκλεϊ).