Αντίο κύριε Χάφμαν

Στο Παρίσι του 1941 ο μεσήλικας Φρανσουά Μερσιέ που εργάζεται ως βοηθός στο κοσμηματοπωλείο του εβραϊκής καταγωγής κύριου Χάφμαν βλέπει την τύχη να του χαμογελάει όταν ξεκινούν οι διώξεις κατά των εβραίων και το αφεντικό του αναγκάζεται να του δωρίσει την επιχείρηση και το σπίτι του μέχρι το τέλος του πολέμου. Αλλά ο Χάφμαν δεν καταφέρνει να το σκάσει και βρίσκει καταφύγιο στο υπόγειο του σπιτιού του που δεν του ανήκει πλέον.

Η παραπάνω φράση ανήκει στον Γερμανό αξιωματικό που είναι από τους εκλεκτούς πελάτες του κοσμηματοπωλείου και την λέει στον Μερσιέ, ο οποίος σε αντίθεση με τον Χάφμαν, βλέπει τη ζωή του να πηγαίνει από το καλό στο καλύτερο. Είναι ύβρις να νιώθεις ότι η ζωή σου χαμογελά όταν η ανθρώπινη βαρβαρότητα γύρω σου φτάνει στα πιο ασύλληπτα και κατάπτυστα επίπεδα της.

Τη στιγμή που το Ολοκαύτωμα των Εβραίων βρίσκεται μόλις στο ξεκίνημα του, ένας «αθώος» Γάλλος βλέπει ότι μπορεί να βγει κερδισμένος από αυτό. Το σημείο κλειδί είναι η ριψοκίνδυνη συνύπαρξη του Μερσιέ, της συζύγου του και του Χάφμαν. Στη Γαλλία του Βισύ το να κρύβεις έναν εβραίο είναι θανάσιμο αμάρτημα. Γύρω από την συνθήκη αυτή, ο Καβαγιέ(«Όλα στην φόρα», «3 ώρες διορία») θα συνθέσει υποδειγματικά ένα πλέγμα ενοχών, φόβου, ανομολόγητων μυστικών και κυρίως ηθικών διλημμάτων που θα φέρουν τους τρεις πρωταγωνιστές απέναντι στις ευθύνες τους.

Οι πολύπλοκοι χαρακτήρες ταιριάζουν γάντι στις συνεχείς ανατροπές και τις σεναριακές εκπλήξεις που συντηρούν το σασπένς της ιστορίας σε υψηλά επίπεδα. Οι ερμηνείες προσαρμόζονται κατάλληλα στο δραματουργικό ύφος ενός έργου πυκνού από πολιτικά νοήματα και υπαρξιακούς συμβολισμούς με τον εξαίρετο Ντανιέλ Οτέιγ να δίνει μια από τις κορυφαίες ερμηνείες της καριέρας του.