Το μονοπάτι των χαμένων ψυχών
Ο Μεξικανός σκηνοθέτης Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο διασκευάζει το μυθιστόρημα «Nightmare Alley» του Γουίλιαμ Λίντσεϊ Γκρέσαμ, που γράφτηκε το 1946.
O φιλόδοξος Στάντον Καρλάιλ γίνεται μέλος ενός μπουλουκιού και κερδίζει την εύνοια της χαρτορίχτρας Ζίνα και του συζύγου της Πιτ. Σύντομα χρησιμοποιεί τις νέες του γνώσεις για να κάνει κομπίνες σε βάρος της πλούσιας ελίτ της Νέας Υόρκης του 1940.
Η πιο ρεαλιστική ταινία του Ντελ Τόρο
Η νέα ταινία του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο («Η μορφή του νερού») απομακρύνεται αισθητά από τον χώρο του μεταφυσικού θρίλερ καθώς αποτελεί ριμέικ του ομώνυμου κλασικού φιλμ νουάρ των 40ς σε σκηνοθεσία Έντμουντ Γκόλντινγκ κι έχει πρωταγωνιστή τον Μπράντλι Κούπερ ο οποίος υποδύεται τον γεμάτο αμφισημία ήρωα, που πρώτος είχε υποδυθεί ο Τάιρον Πάουερ στο φιλμ του 1947.
Όμως σε καμία περίπτωση το έργο δεν είναι ένα τυπικό νουάρ παρότι ο ρεαλισμός μπαίνει για πρώτη φορά τόσο βαθιά σε μια δημιουργία του μεξικανού σκηνοθέτη που είναι θιασώτης του φανταστικού. Στην άποψη του Ντελ Τόρο πάνω στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Γουίλιαμ Λίντσεϊ Γκρέιαμ το σκοτάδι συνοδεύει τον οπορτουνιστή ήρωα σε μια ιστορία που μιλά για τον ατομικισμό και το πέρασμα της Αμερικής σε ένα νέο σύστημα αξιών όπου το χρήμα είναι ο απόλυτος Θεός.
Ο Στάντον, ένας παμπόνηρος απατεωνίσκος που βγαίνει από τις φλόγες της κόλασης για να βρει τη θέση του σε ένα κόσμο βαρβαρότητας, είναι ο τύπος του ανθρώπου που θα κάνει τα πάντα για να επιβιώσει. Έχοντας στο πλευρό του την αθώα Μόλι (η Ρούνι Μάρα πειστική στο ρόλο) καταστρώνει το σχέδιο προκειμένου να παρεισφρήσει στους κόλπους της νεοϋορκέζικης ελίτ του 40 υποδυόμενος το μέντιουμ που μιλά με πνεύματα.
Η μεγάλη κομπίνα που εμπνέεται βασίζεται στην εξαπάτηση των αφελών πλουσίων και τον οδηγεί στον εύκολο πλουτισμό. Όμως η απληστία θα τον κάνει να βάλει στο μάτι έναν μυστηριώδη μεγιστάνα και με τη βοήθεια μιας μυστηριώδους ψυχιάτρου (η Κέητ Μπλάνσετ σε ρόλο μοιραίας δεν φτάνει σε υψηλές επιδόσεις) θα τον «ξεζουμίσει».
Η υψηλής αισθητικής αφήγηση του Ντελ Τόρο πετυχαίνει να ξεπεράσει τις αδυναμίες ενός προβλέψιμου στόρι και καταφέρνει να κάνει το θεατή να μην μπορεί να ξεκολλήσει το βλέμμα του από την οθόνη, παρότι η διάρκεια του φιλμ αγγίζει τις 2μιση ώρες. Αποπνικτική ατμόσφαιρα, συναρπαστικοί χαρακτήρες, δραματικές κορυφώσεις σε ένα φιλμ που δεν ανήκει στα κορυφαία του Ντελ Τόρο αλλά είναι τόσο χορταστικό ώστε δεν μπορείς να του αντισταθείς.
