Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ

Υπόθεση

Όταν το 1967 ο 22χρονος Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ αναλαμβάνει τη θεατρική σκηνή του Anti-Theatre του Μονάχου, κανείς δεν υποψιάζεται ότι αυτός ο αυθάδης τύπος θα γίνει ένας από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς Γερμανούς σκηνοθέτες. Το πάθος και ο δυναμισμός του ελκύουν ένα τσούρμο αφοσιωμένων θαυμαστών.

Το «τρομερό παιδί» του γερμανικού σινεμά

Γυρίζοντας ταινίες σαν να μην υπάρχει αύριο (λες και αισθανόταν ότι ο θάνατος θα τον προλάβει στα 36 του χρόνια) δεν έχει πολύ καιρό μπροστά του, πολιτικοποιημένος και ασυμβίβαστος Φασμπίντερ ξεκίνησε από το θέατρο για να το προδώσει γρήγορα υποκύπτοντας στη μαγεία του κινηματογράφου. Σε μια σκηνή χαστουκίζει με μανία μια ηθοποιό του σε μια πρόβα. Εκείνη του λέει πως δεν χρειαζόταν να το κάνει με τόσο ζήλο και δύναμη. Εκείνος την αποστομώνει με την φράση «δεν κάνουμε θέατρο αλλά κινηματογράφο’’.

Ο Φασμπίντερ έζησε τόσο έντονα όπως ακριβώς κάνουν οι πρωταγωνιστές στα φιλμ του. Με τον έρωτα να τους πολιορκεί διαρκώς, με τους δαίμονες  τους μονίμως ανικανοποίητους και την αυτοκαταστροφική μανία του να σαρώνει ότι καλό δημιουργεί.

Ο Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ εκτός από το «Enfant Terrible» του γερμανικού σινεμά ήταν μια συναρπαστική προσωπικότητα. Ο Ρέλερ το γνωρίζει καλά αυτό και φτιάχνοντας ένα πρωταγωνιστή- σωσία του ήρωα του (ο Ολιβερ Μασούτσι στο ρόλο) πετυχαίνει να δώσει συναρπαστικά κομμάτια της απίστευτης διαδρομής του αν και το παρακάνει κάπου με την απελπισμένη αναζήτηση της ερωτική ηδονής που μοιάζει να είναι η μοναδική πηγή έμπνευσης του Φασμπίντερ, κάτι που δεν είναι αλήθεια.