Πίτσα γλυκόριζα

Στο Λος Άντζελες των αρχών των 70ς ο 15χρονος Γκάρι, μαθητής και παιδί- θαύμα της τηλεοπτικής showbiz, ερωτεύεται κεραυνοβόλα την 25χρονη βοηθό φωτογράφου Αλάνα, μόλις την βλέπει για πρώτη φορά στο σχολείο του κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης για την ετήσια επετηρίδα.

Ένας έρωτας με δεκαετή διαφορά ηλικίας, ειδικά όταν μιλάμε για ένα 15χρονο και μια 25χρονη, είναι δύσκολο αλλά όχι και αδύνατο να ανθίσει στη γειτονιά του Σαν Φερνάντο Βάλεϊ στα 70ς. Το πονηρό σεναριακό εύρημα του Άντερσον μιλά για τις διαφορές του χτες και του σήμερα (φανταστείτε το ανάλογο ζευγάρι στη σύγχρονη εποχή) χωρίς τους γνωστούς αφορισμούς για το «που πάει ο κόσμος σήμερα» σε σχέση με την εξιδανικευμένη εικόνα του παρελθόντος.

Ο Πολ Τόμας Άντερσον παραδίδει την πιο τρυφερή και νοσταλγική ταινία της καριέρας του χωρίς να πέφτει στις παραπάνω παγίδες. Η χαμηλότονη ιστορία ενηλικίωσης που σκιαγραφεί έχει μεν τα χαρακτηριστικά ενός άτακτουκαι τρυφερού love story αλλά δεν σταματά να βλέπει με ψυχραιμία και αντικειμενικότητα την εποχή που περιγράφει.

Αν και μοιάζει με ωδή στη χαμένη αθωότητα η νέα δημιουργία του Άντερσον δεν κρύβει την απογοήτευση της για ένα κόσμο με σοβαρά προβλήματα (κυβέρνηση Νίξον, πετρελαϊκή κρίση, ρατσισμός και θρησκευτικές προκαταλήψεις κ.α.) αλλά την ευγνωμοσύνη της για τις συναρπαστικές φέτες ζωής που πρόσφερε σε όσους την έζησαν από κοντά.

Σπάνιες μουσικές ηχογραφήσεις – το “Life on Mars” του Ντέιβιντ Μπάουι από το 1973 συνοδεύει μια από τις πιο γλυκιές σκηνές του έργου-, πολύχρωμα ενσταντανέ του αιώνιου καλιφορνέζικου καλοκαιριού, αυθεντικά πρόσωπα όπως ο παραγωγός Τζον Πίτερς τον οποίο υποδύεται απολαυστικά ο Μπράντλι Κούπερ να χρησιμεύουν ως σατιρικά βέλη κατά του Χόλιγουντ κ.α.

Η παράδοξη γοητεία του φιλμ «Πίτσα γλυκόριζα» είναι πως οι μυθολογικές αναφορές του (ειδικά εκείνες που σχετίζονται με το σινεμά όπως μαρτυρά και το εξωφρενικό επεισόδιο με τον Σον Πεν) δεν γίνονται αντιληπτές με την πρώτη ματιά. Η ανεπαίσθητη χρήση τους και η διακριτική ενσωμάτωση τους στην τρυφερή ερωτική ιστορία οδηγεί τους ήρωες του Άντερσον στη συνειδητοποίηση της ενηλικίωσης που έρχεται με δύναμη.

Τα γλυκόπικρα συναισθήματα που γεννιούνται δεν θα μπορούσαν να έχουν περισσότερη χάρη και πειθώ δίχως τους δύο θαυμάσιους πρωταγωνιστές: τον Κούπερ Χόφμαν, γιο του Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν με τον οποίο ο σκηνοθέτης είχε δουλέψει στο απαράμιλλο «Ξέφρενες νύχτες» και κυρίως την Αλάνα Χέιμ που είναι με μια μόνο λέξη φοβερή.