Λούγκερ

Ορεινή Κρήτη, 1958. Η οικογένεια Αγγελιδάκη, μια συνηθισμένη φτωχή εργατική οικογένεια της εποχής, προσπαθεί να ανέλθει κοινωνικά.  Η ενασχόλησή της με το εμπόριο πετρελαίου θα αποτελέσει το εφαλτήριό της για την απόκτηση τεράστιου πλούτου και υπέρμετρης κοινωνικής ανόδου. Η ιστορία της αντικατοπτρίζεται στη σχέση του νεαρού Κώστα με τον ισχυρό θείο του ο οποίος κάνει κουμάντο στις επιχειρήσεις της οικογένειας.

Καρφιά για την εποχή ΠΑΣΟΚ σε μια σαπουνόπερα που θα ήταν ταμάμ για την τηλεόραση αλλά όχι και τον κινηματογράφο καθώς οι χτυπητές σκηνοθετικές αδυναμίες της βγάζουν μάτι. Πολλά από τα παρελκόμενα στο ψευτoέπος του Χαραλάμπους είναι τόσο κραυγαλέα και προφανή που δύσκολα μπορούμε να τα πάρουμε στα σοβαρά. Ειδικά όταν το δράμα θεριεύει με την αναπηρία του ήρωα και το μελό γίνεται ένα με το διδακτισμό, οι όποιες καλές και υπερφιλόδοξες προθέσεις (υπό προϋποθέσεις το πολιτικό σχόλιο ίσως και να λειτουργούσε)  πάνε περίπατο. Ένα άνισο και αψυχολόγητο κατασκεύασμα που δεν διαθέτει τα βασικά στοιχεία μιας υποτυπώδους αφήγησης, με τις υπερβολικές ερμηνείες – ειδικά του Νούσια στο ρόλο του πατριάρχη της φαμίλιας- να δίνουν το τελειωτικό χτύπημα στο έργο.